ΕΝΦΙΛΝΤ-ΝΕΩΡΙΟΝ Η περιπέτεια της ηλεκτρικής (και όχι μόνο) αυτοκίνησης στη Σύρο τη δεκαετία του ‘70

Γράφει ο Απόστολος Χατζηπαρασκευαίδης

Σύρος 1968 :Οι Ανδριώτες εφοπλιστές αδελφοί Γουλανδρή (Γιάννης, Αλέξανδρος και Λεωνίδας) αγοράζουν το ναυπηγείο του πολύπαθου Νεωρίου Σύρου. Στα 1970-73 η επιφάνεια της εγκατάστασης του ναυπηγείου υπερδιπλασιάστηκε και κατέφθασαν στο Νεώριο οι δύο πλωτές δεξαμενές "ΒΙΟΛΑΝΤΩ  ΓΟΥΛΑΝΔΡΗ" και "ΕΡΜΟΥΠΟΛΙΣ", που υπάρχουν και σήμερα. Παράλληλα, ανεγείρονται νέα μηχανουργεία με σύγχρονα για την εποχή μηχανήματα, επεκτείνονται οι προβλήτες και αυξάνεται σημαντικά η απασχόληση(1).

Στο πλαίσιο εκσυγχρονισμού και αναδιάρθρωσης της επιχείρησης, ο Γιάννης Γουλανδρής ενσωμάτωσε την εταιρεία ηλεκτρικών αυτοκινήτων Enfield, την οποία κατείχε ήδη, και μετέφερε την γραμμή παραγωγής των αυτοκινήτων (τα οποία σχεδιάζονταν στο Ηνωμένο Βασίλειο από έλληνες και βρετανούς σχεδιαστές) στη Σύρο, δημιουργώντας έτσι μία νέα εταιρεία με την ονομασία «Ένφιλντ-Νεώριον Ε.Π.Ε.».

H Enfield Automotive

Αξίζει να σημειώσουμε σ΄ αυτό το σημείο ότι η αυτοκινητοβιομηχανία  Enfield Automotive  ειδικευόταν στην κατασκευή ηλεκτρικών αυτοκινήτων στη Μ.Βρετανία από τα τέλη της  δεκαετίας του ‘60(2),ενώ ήδη είχαν παραχθεί δύο μοντέλα αυτοκινήτων : το Enfield 465 και το Enfield 8000.

Το Enfield 465 ήταν ένα μίνι 4 θέσιο ηλεκτρικό αυτοκίνητο κατασκευασμένο σε πρωτότυπη μορφή το 1969.Ήταν εξοπλισμένο με μπαταρίες 48 V , ηλεκτρικό μοτέρ 3 kW,σιδερένιο σασί και πλαίσιο από φάιμπεργκλας και πλαστικό.

To Enfield 465

Το Enfield 8000 (επίσης γνωστό ως E8000 ECC -"Electric City Car") ήταν παρόμοιο με το μοντέλο 465, ήταν όμως εξοπλισμένο με ηλεκτρικό μοτέρ ισχύος 6 kW και πλαίσιο αλουμινίου. 120 αυτοκίνητα Enfield 8000 κατασκευάστηκαν στο νησί  Wight (με ρυθμό ένα κάθε εβδομάδα) μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’70, εκ των οποίων 65 χρησιμοποιήθηκαν από την αγγλική ΔΕΗ (Electricity Council and Southern English Electricity Boards).

To Enfield E8000 μπροστά από την πρωθυπουργική κατοικία.

Το E8000ECC είχε περάσει επιτυχώς όλα τα προβλεπόμενα τεστ στη Μ.Βρετανία ,ενώ ήδη από τον Ιανουάριο του 1973 είχε υπογραφεί συμβόλαιο μεταξύ Electricity Council (η οποία μέσω του ερευνητικού της κέντρου ήδη από το 1965 πειραματιζόταν με ηλεκτρικά οχήματα)(3) και  Enfield Automotive .Επρόκειτο δε να παραχθεί στις ΗΠΑ ,ενώ  ο τότε κυβερνήτης της Καλιφόρνια Ρόναλντ Ρήγκαν  είχε στείλει ένα μεταγωγικό αεροπλάνο για να μεταφέρει 3 E8000ECC στην Καλιφόρνια ,στο πλαίσιο αντιρρυπαντικής νομοθεσίας που είχε τεθεί σε ισχύ στην αμερικανική πολιτεία. Ωστόσο το E8000ECC δεν παρήχθη τελικά στις ΗΠΑ .

Αξίζει να σημειωθεί ,πέρα από το γεγονός ότι το μοντέλο E8000ECC υπήρξε το πρώτο ηλεκτρικό αυτοκίνητο ευρείας παραγωγής παγκοσμίως, ότι διέθετε μοναδική αεροδυναμική (αεροδυναμικός συντελεστής μικρότερος κι από μοντέλα της Porsche : 0,29 ) και διαφοριζόταν αισθητά από το συμβατικό σχεδιασμό(4).To πλαίσιό του ήταν αλουμινένιο (ενάντια στη διάβρωση) ,ενώ τα στάνταρ εσωτερικής σχεδίασης ήταν παρόμοια με τη Rolls Royce (π.χ δερμάτινα καθίσματα). Σχεδιαστές του ήταν οι John Samuel ,John Acroyd και ο Κων/ντίνος Αδρακτάς, πρόεδρος και τεχνικός διευθυντής της Enfield .

Η ανάρτησή βασιζόταν στην Hillman Imp και οι πόρτες του ήταν διασκευή των αντίστοιχων του Mini Cooper. Φαινόταν ιδανικό για αυτοκίνητο πόλης με μήκος μόλις 2,7 μέτρα και μικρό κύκλο περιστροφής. Ζύγιζε 965 κιλά , ενώ οι μπαταρίες 308 ! Το μοτέρ είχε ισχύ 10 kW και η μετάδοση ήταν συμβατική με 4 ταχύτητες και όπισθεν, ενώ η μέγιστη ταχύτητα ήταν 75 χλμ. Δεν διέθετε θέρμανση και ο υποψήφιος αγοραστής μπορούσε να διαλέξει πορτοκαλί, κόκκινο, λευκό και κίτρινο χρώμα αμαξώματος(5)

Το Εnfield Safari

Οι πωλήσεις του, λόγω της υψηλής τιμής πώλησης (2.800 λίρες ) και της μικρής του αυτονομίας(μόλις 70 χλμ), ήταν απογοητευτικές. Έπαψε να πωλείται το 1971 ,ενώ η Enfield πειραματίστηκε με ένα άλλο μοντέλο, το Safari, το 1972. Δυστυχώς κι αυτό το μοντέλο δεν έφτασε στην παραγωγή και η  Enfield σταμάτησε την παραγωγή αυτοκινήτων το 1972.Στις αρχές της δεκαετίας του ΄80 η Electricity Council έβγαλε σε πλειστηριασμό τα εναπομείναντα E8000ECC, τα οποία κατέληξαν στα χέρια ιδιωτών συλλεκτών, ενώ κάποια βρίσκονται σε λειτουργία στη Μ.Βρετανία ακόμα και σήμερα.(6)

Ο Έλληνας σχεδιαστής αυτοκινήτων Γεώργιος Μιχαήλ αναφέρει σε παλαιότερη σχετική συνέντευξή του για το μοντέλο ( 7):

«Το Ε 8000 ήταν ένα αυτοκινητάκι που σχεδιάστηκε από άγγλο σχεδιαστή, λεγόταν Τζων Ακρόιντ, ο οποίος σχεδίασε ένα αυτοκίνητο που θύμιζε το Μίνι εκείνης της εποχής, με καμπύλες επιφάνειες, με ένα φοβερά δύσκολο παρμπρίζ από ένα πολύ καμπύλο τζάμι , αλλά το αποτέλεσμα ήταν ένα χαριτωμένο και προχωρημένο αισθητικά αυτοκίνητο για την εποχή του.

To Enfield σε χειμερινή και ....καλοκαιρινή έκδοση.

Ζύγιζε πάνω από ένα τόνο το αυτοκίνητο και γύρω στα 300 κιλά ήταν μόνο οι μπαταρίες. Δεν μπορούσε να είναι ένα αυτοκίνητο που θα μπορούσε να μεταφέρει 4 άτομα και δυσκολευόταν πάρα πολύ. Άρα ήταν ένα αυτοκίνητο για δύο άτομα. Όμως ήταν μικρό και μπορούσε να κινηθεί άνετα, να ελιχθεί άνετα μέσα στην πόλη. Το πρόβλημά του ήταν ότι κατά την εκκίνηση απορροφούσε πάρα πολύ ενέργεια».

Η «Ένφιλντ-Νεώριον Ε.Π.Ε.»

Η μεταφορά της γραμμής παραγωγής στο Νεώριο ,υπό την επωνυμία «Ένφιλντ-Νεώριον Ε.Π.Ε.» ,παρά τις επιφυλάξεις του Κ.Αδρακτά ,ο οποίος δεν θεωρούσε σκόπιμη τη μεταφορά σε μια χώρα όπου δεν υπήρχαν υποδομές παραγωγής αυτοκινήτων.

Η εμμονή του Γ.Γουλανδρή οδήγησε στην παραγωγή του μοντέλου Ε 8000 σχεδιασμένο από τον Γιώργο Μιχαήλ (βιομηχανικό σχεδιαστή γεννημένο στην Θεσσαλονίκη ), ο οποίος είχε προσληφθεί στη νέα εταιρεία.

Το Ε8000 σε σχέδιο Γ.Μιχαήλ.

Επρόκειτο για  ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο πόλης ,με αυτονομία γύρω στα 100 χλμ. και τελική ταχύτητα 65 χλμ./ώρα και παρήχθησαν 140 τέτοια αυτοκίνητα (8).

Ο Γεώργιος Μιχαήλ θυμάται :

«Ο Γιάννης Γουλανδρής είχε δημιουργήσει μια μικρή παραγωγική μονάδα κατασκευής αυτοκινήτων που έγινε μέσα σε ένα παλιό νηματουργείο, δίπλα στα ναυπηγεία του Νεωρίου στην Ερμούπολη της Σύρου. Το Δεκέμβριο του 1973 με προσέλαβε να αναλάβω τη μετατροπή ενός ηλεκτρικού διθέσιου αυτοκινήτου από την Αγγλία, του ENFIELD ( Ε 465) στο μοντέλο Ε8000. Εκείνη την περίοδο κατασκευάστηκαν περίπου 140 κομμάτια που έφυγαν όλα για την ΔΕΗ της Αγγλίας (περίοδος 1973-75). Το Ε8000 ήταν ένα διθέσιο όχημα, ουσιαστικά ίδιο με το αγγλικό, με ακριβώς τα ίδια τεχνικά χαρακτηριστικά και το ίδιο ακριβώς σχήμα. Η μόνη τους διαφορά ήταν ότι αυτό που κατασκευάσαμε εμείς ήταν από αλουμίνιο και οι πόρτες του δεν ήταν συρόμενες αλλά άνοιγαν με το συμβατικό τρόπο. Την κίνηση έδινε ένας ηλεκτροκινητήρας συνεχούς ρεύματος 12 volt με χωρητικότητα 110 αμπερωρίων που ήταν τοποθετημένες οι 4 μπροστά και οι τέσσερις πίσω και απέδιδε 8,16 ίππους. Η μέγιστη ταχύτητα ήταν 64 km/h και η αυτονομία έφτανε τα 60 km/h αλλά μειωνόταν πολύ εάν το έδαφος είχε ανηφόρα».(9)

Δεκέμβριος 1973.Εργάτες του Νεωρίου θαυμάζουν το δημιούργημά τους Ε8000.

«Το Ε 8000 ήταν ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο που η Ελλάδα ανέλαβε να μελετήσει και να το σχεδιάσει για λογαριασμό της British Council Of Electricity, της ΔΕΗ της Αγγλίας. Βέβαια, οι δοκιμές που κάναμε δεν ήταν και τόσο ενθαρρυντικές, γιατί υπήρχαν πολλά προβλήματα . Καταφέραμε όμως να φθάνει τα 40-45 χλμ με τις μπαταρίες αυτές και με μία τελική ταχύτητα γύρω στα 45-50 χλμ. Ήταν ένα δύσκολο περιβάλλον η Σύρος, γιατί υπήρχαν ανηφοριές και κατηφοριές, εκεί ακριβώς είναι που τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα υποφέρουν, δηλαδή καταναλίσκουν πολύ μεγάλη ποσότητα ενέργειας. Υπήρχε ένα σύστημα μετασχηματιστή, που είχε μία έξοδο ,που ήταν μία πρίζα, και σε οποιοδήποτε σημείο υπήρχε μία πρίζα 220 βολτ το φόρτιζες. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθούν 140 ηλεκτρικά αυτοκίνητα, τα οποία προωθήθηκαν όλα στην Αγγλία και χρησιμοποιήθηκαν εκεί ως δοκιμαστικά αυτοκίνητα  ηλεκτροκίνησης».(10)

Το τζιπάκι Βicini και το βαν Miner

O Γεώργιος Μιχαήλ  παρουσίασε τo 1974  το μοντέλο E 8000 Bicini, ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο τύπου jeep, που λειτουργούσε με μπαταρίες, με μέγιστη τελική ταχύτητα 65 χλμ/ώρα και αυτονομία 110-130 χλμ.

Διαφημιστική αφίσα του μοντέλου E 8000 Bicini.

Στο διαφημιστικό φυλλάδιο του μοντέλου της εταιρείας «Ένφιλντ-Νεώριον Ε.Π.Ε.» αναφέρεται : «Νέος τύπος ηλεκτροαυτοκινήτου δια συσσωρευτών. Εμβέλεια 120-140 χλμ. Φόρτισις μπαταριών μέσω ανορθωτού ευρισκομένου εντός του αυτοκινήτου. Επαναφόρτισις εντός εξαώρου. Ειδικόν αυτοκίνητον δια τας πλαζ, περιπάτους και δια τας εγκαταστάσεις υψηλού τουρισμού και δια νησιά».

Παρήχθησαν παραπάνω από 100 τέτοια οχήματα, τα οποία όμως δεν μπορούσαν να πουληθούν στην Ελλάδα λόγω γραφειοκρατικών προβλημάτων. Παρόλα αυτά το σύνολο της παραγωγής εξήχθη στη Μ.Βρετανία.

Ο σχεδιαστής Γεώργιος Μιχαήλ αναφέρει σε σχετική συνέντευξή του:

 «Εγώ ανέλαβα τη σχεδίαση ενός άλλου πιο φθηνού μοντέλου, γιατί το Ένφιλντ  Ε8000 έβγαινε πάρα πολύ ακριβό, επειδή είναι όλο από καμπύλη λαμαρίνα , η οποία σφυρηλατείτο στο χέρι. Γι’ αυτό το λόγο δοκιμάστηκε και ένα όχημα ανάλογο, πάλι ηλεκτρικό, με απλές στραντζαριστές αλουμινένιες επιφάνειες. Βέβαια, η χαρά μου ήταν τεράστια, το προχώρησα , άρχισαν να κατασκευάζονται κάποια από αυτά, δημιουργήθηκε και μια εταιρεία ,η οποία θα αναλάμβανε την προώθηση και την πώληση και στην Ελλάδα.

Το Ε8000 Bicini.

Το τζιπάκι βγήκε περίπου ένα χρόνο μετά το ξεκίνημα της παραγωγής του Ε8000. Ήταν ακριβώς το ίδιο μηχανολογικά, δηλαδή το ηλεκτρολογικό του μέρος ήταν ακριβώς το ίδιο. Χρησιμοποιούσε κι αυτό ένα σύστημα μετάδοσης με μια σειρά οκτώ δέκα ρελέ τεραστίων διαστάσεων. Αλλά το αποτέλεσμα ήταν ότι ήταν ένα χαριτωμένο αυτοκίνητο,  καμπριολέ ,που είχε μια τεντούλα που άνοιγε και έκλεινε, αθόρυβο και πάρα πολύ ευχάριστο στην οδήγησή του».

Το Ε8000 Μiner

Παρήχθη επίσης  σε σχέδια του Γ.Μιχαήλ ένα κλειστό βαν (μοντέλο Μiner), το οποίο εξήχθη σε μικρές ποσότητες  στη Σουηδία, όπου χρησιμοποιήθηκε σε ορυχεία (11).

Neorion Chicago : το πρώτο ελληνικό SUV

Επρόκειτο για ένα εντελώς ελληνικό σχέδιο, βασισμένο σε μια ιδέα του εφοπλιστή Γιάννη Γουλανδρή, που ήθελε ένα συνδυασμό 4-θυρης λιμουζίνας, ισχυρού τζιπ, με στοιχεία αισθητικής του 1930.Η υλοποίηση ανατέθηκε στον Γιώργο Μιχαήλ, ο οποίος συνεργαζόμενος με Έλληνες τεχνίτες έφερε σε πέρας το συγκεκριμένο «όραμα», δημιουργώντας το 1974, το πρώτο «ελληνικό» αυτοκίνητο. Πρόκειται για το δεύτερο πολυτελές SUV αυτοκίνητο στον κόσμο μετά το Range Rover.

Neorion Chicago : το πρώτο ελληνικό SUV.

H  ονομασία του μοντέλου προήλθε από τα ναυπηγεία του Νεωρίου, αφού εκεί πραγματοποιήθηκε η κατασκευή του, ενώ ως έμβλημα του αυτοκινήτου χρησιμοποιήθηκε η άγκυρα, επίσης σήμα των ναυπηγείων. Η δημιουργία του χαρακτηρίστηκε από έντονη προσπάθεια και ευρηματικότητα, η αισθητική του όμως, που ήταν αμφιλεγόμενη. Ως ιδέα, ήταν ένα πολυτελές αυτοκίνητο παντός εδάφους, αλλά με έντονη κλίση προς ένα επιβατικό. Η προσπάθεια υλοποίησης της κατασκευής ξεκίνησε στα τέλη του 1973, στο χώρο όπου ήδη παράγονταν τα ηλεκτροκίνητα Enfield-8000, για την αγορά της Mεγ. Βρετανίας.

Οι φανοποιοί είχαν έρθει από την Αθήνα και τον Πειραιά, ενώ οι υπόλοιποι τεχνίτες ήταν συριανοί, οι οποίοι στην πλειονότητά τους δεν είχαν ασχοληθεί ποτέ με τον τομέα της αυτοκίνησης. Ο σχεδιασμός του αυτοκινήτου κράτησε ένα μήνα, περίοδο στην οποία πραγματοποιούνταν παράλληλα οι απαραίτητες εργασίες ώστε να αρχίσει η κατασκευή του.

Κατασκευάστηκε σε 15 μέρες το ξύλινο μοντέλο που απετέλεσε τη «βάση» για το στήσιμο του σκελετού, αλλά και για τη σφυρηλάτηση των φύλλων του αλουμινίου, που απετέλεσαν την εξωτερική επένδυση του αμαξώματος. Ο V-8 κινητήρας και τα 2 διαφορικά (που αποτελούν και τα μόνα ξένα στοιχεία του αυτοκινήτου) προέρχονταν από το Jeep Wagoneer(12).

Με εντατική δουλειά και χωρίς να υπολογίζει κανείς υπερωρίες και κούραση η ομάδα κατάφερε να ολοκληρώσει την κατασκευή σε οκτώ μόλις μήνες, έχοντας ξεκινήσει και ένα δεύτερο, παράλληλα με εξαρτήματα για άλλα δύο οχήματα.

Η παρουσίαση του πρώτου ολοκληρωμένου αυτοκινήτου, που είχε βαφεί κόκκινο, παρουσιάστηκε στον ιδιοκτήτη του το καλοκαίρι του 1974, στο χώρο των ναυπηγείων. Δυστυχώς όμως, τόσο αυτό, όσο και το δεύτερο αυτοκίνητο που ακολούθησε θεωρήθηκαν ιδιοκατασκευές και δεν δόθηκε η έγκριση τύπου, απαραίτητη για την έκδοση άδειας κυκλοφορίας και πινακίδων. Το όλο πρόγραμμα ακυρώθηκε και το μεν πρώτο αυτοκίνητο διασώθηκε και εκτίθεται αναπαλαιωμένο στο εκθετήριο αυτοκινήτων του ΝΟΗΣΙΣ (Κέντρο Διάδοσης Επιστημών & Μουσείο Τεχνολογίας της Θεσσαλονίκης), ενώ το δεύτερο (που είχε βαφεί μπλε) αγνοείται(13).

Αντί επιλόγου

Το άδοξο τέλος της παραγωγής ηλεκτρικών και συμβατικών αυτοκινήτων στη Σύρο μας ωθεί σε αναπάντητα ερωτηματικά , όσον αφορά στους λόγους της αποτυχίας του εγχειρήματος.

Ο σχεδιαστής Γεώργιος Μιχαήλ θεωρεί ότι : «Εκείνη την εποχή οι άνθρωποι μιλούσαν ακόμα για τη βενζίνη. Βέβαια, η περίοδος εκείνη ήταν καλή με την έννοια ότι υπήρχε η πρώτη πετρελαϊκή κρίση. Ήταν όμως πολύ νωρίς και η ηλεκτροκίνηση ήταν ακόμη κάτι το εξωτικό εκείνη την εποχή . Ήμασταν λιγάκι σαν να είχαμε έρθει από άλλο πλανήτη».

Ο Κων/ντίνος Αδρακτάς, πρόεδρος και τεχνικός διευθυντής της Enfield,διατηρούσε τις επιφυλάξεις του για τη μεταφορά της γραμμής παραγωγής στη Σύρο και τασσόταν υπέρ της προώθησης της παραγωγής σε χώρες που είχαν επιδείξει ήδη ενδιαφέρον για την ανάπτυξη ηλεκτρικών αυτοκινήτων, όπως οι ΗΠΑ.

Από δεξιά Κ.Αδρακτάς και Γ.Γουλανδρής.

Ευελπιστούσε δε στην ευόδωση συνεργασιών με επιχειρηματίες , όπως ο Αριστοτέλης Ωνάσης, ιδιοκτήτης της Ολυμπιακής, ο οποίος επρόκειτο να υπογράψει συμβόλαιο με την εταιρεία για την παραγωγή ηλεκτρικών αυτοκινήτων ,για χρήση στα αεροδρόμια και για ενοικίαση .

 Σε αντίθεση δε με αυτούς που προβάλουν ως κύρια αιτία της διακοπής της παραγωγής φορολογικά εμπόδια που υφίσταντο στην Ελλάδα τη δεκαετία του ‘70, υιοθετεί την άποψη ότι οι πετρελαϊκές εταιρείες  πίεσαν στην κατεύθυνση διακοπής της παραγωγής(14).

Ο Α.Ωνάσης σχεδίαζε την αξιοποίηση του Enfield για την Ολυμπιακή.

-Τελικά ήταν ένα πρώιμο εγχείρημα η κατασκευή ηλεκτρικών αυτοκινήτων, παρά την πετρελαϊκή κρίση;

-Οι καταναλωτές δεν ανταποκρίθηκαν εξαιτίας του υψηλού κόστους και της μικρής αυτονομίας του αυτοκινήτου;

-Υπήρξαν λανθασμένες επιχειρηματικές κινήσεις και αδυναμίες στην προώθηση των πωλήσεων;

-Ή θα υιοθετήσουμε συνωμοτικές θεωρίες , που αφορούν στις πιέσεις του πετρελαϊκού λόμπυ, το οποίο δεν θα ανεχόταν τη μαζική παραγωγή ηλεκτροκίνητων οχημάτων σε βάρος των ζωτικών συμφερόντων του;

Σε κάθε περίπτωση, άλλο ένα κεφάλαιο της πολύπαθης ελληνικής αυτοκινητοβιομηχανίας , το οποίο ξεκίνησε με πρωτοποριακές προοπτικές και το οποίο ο Σύλλογος ιστορικών οχημάτων Σύρου  "SYROS ENFIELD" σε συνεργασία με το Βιομηχανικό Μουσείο Ερμούπολης μας παρουσίασαν πρόσφατα (15),βυθίστηκε στα ασφαλή ύδατα του λιμένα της Ερμούπολης…

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1.Νεώριο Σύρου ,Λήμμα Βικιπαίδεια

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%B5%CF%8E%CF%81%CE%B9%CE%BF_%CE%A3%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%85

2. Enfield Automotive ,Λήμμα Βικιπαίδεια

http://en.wikipedia.org/wiki/Enfield_Automotive

3.Chris Buck ,History of the Electricity Council,March 2009

http://www.swehs.co.uk/archives/news41su.pdf

4.Buckley Martin , "Enfield Electric Car". Εφ.The Independent(4 April 2006). Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στη διεύθυνση: http://www.independent.co.uk/life-style/motoring/features/enfield-electric-car-472665.html.

5. Enfield Automotive 8000

http://www.aronline.co.uk/blogs/2011/11/19/the-cars-enfield-automotive-8000/

6.Δείτε βίντεο του Ε8000 σε κίνηση:

http://www.youtube.com/watch?v=IPBJpuz7qfM&feature=youtube_gdata_player

http://www.youtube.com/watch?v=p4obA4vi0lk

7.Συνέντευξη Γ.Μιχαήλ

http://rwf-archive.gr/interviews_senaria-new.php?id=33&interview=1&interview_id=51

8.Enfield  8000 , Λήμμα Βικιπαίδεια

http://en.wikipedia.org/wiki/Enfield_8000

9.Συνέντευξη Γ.Μιχαήλ

http://www.koutipandoras.gr/?p=12480

10. Συνέντευξη Γ.Μιχαήλ

http://rwf-archive.gr/interviews_senaria-new.php?id=33&interview=1&interview_id=51

11. Συνέντευξη Γ.Μιχαήλ

http://rwf-archive.gr/interviews_senaria-new.php?id=33&interview=1&interview_id=51

12.Το Jeep Wagoneer ήταν το πρώτο πολυτελές 4Χ4, και παραγόταν από το 1963 ως το 1991. Επρόκειτο για ένα όχημα ελευθέρου χρόνου (SUV)πριν καθιερωθεί ο όρος. Ήταν τετρακίνητο και υπέστη μικρές μόνο μηχανικές βελτιώσεις στα 28 χρόνια της παραγωγής του.

13.Neorion Chicago

 http://www.tmth.edu.gr/index.php?action=article_drastiriotites&pageTitle=autofthemonth_jan2012

14.K.Adraktas, The Εnfield 8000 electric city car

http://en.wikipedia.org/wiki/Talk:Enfield_8000

15.Δείτε σχετικό ρεπορτάζ

 http://cyclades24.gr/index.php/component/k2/item/341-parousiasti-amaksiou

Η Σαντορίνη στην... Ταϊλάνδη !

 
Ένας Ταϋλανδέζος, ο καλύτερος πρεσβευτής της Ελλάδος στην Ταϋλάνδη...

 Η πρωτότυπη δημιουργία φέρει την ονομασία «Santorini Park» και βρίσκεται στο εσωτερικό ενός μεγάλου εμπορικού κέντρου στην πόλη Cha Am, κοντά στην Μπανγκόκ, προσφέροντας τη δυνατότητα στους επισκέπτες να κάνουν τα ψώνια τους μέσα σε ένα «καταγάλανο» τοπίο.
Πιο συγκεκριμένα, το «πάρκο», που καταλαμβάνει έκταση 60 περίπου στρεμμάτων, «πλημμυρίζει» από τα χρώματα του κυκλαδίτικου νησιού, καθώς το λευκό και το γαλάζιο κυριαρχούν σε κάθε γωνιά του. Επιπλέον, στενά πλακόστρωτα δρομάκια, σιντριβάνια, αγάλματα αλλά και ένα καμπαναριό στην είσοδο ολοκληρώνουν την εντυπωσιακή κατασκευή.
 Έτσι οι επισκέπτες μπορούν να κάνουν τα ψώνια τους και παράλληλα να βιώσουν για λίγο την ομορφιά του διάσημου κυκλαδίτικου νησιού, που διαφημίζεται στην Ασία με τον καλύτερο τρόπο.
 Άλλωστε ο ιδιοκτήτης του πάρκου δηλώνει λάτρης της Σαντορίνης: «Πριν από τρία χρόνια ταξίδεψα στη Σαντορίνη και ενθουσιάστηκα από την ομορφιά και τη γραφικότητά του. Όταν γύρισα στη χώρα μου θέλησα να δημιουργήσω κάτι που θα μου τη θυμίζει συνέχεια.
 Έτσι, με τη βοήθεια της κόρης μου, κατασκεύασα ένα ψυχαγωγικό πάρκο, για να δίνω στους ντόπιους και στους ξένους επισκέπτες την εμπειρία των αγορών μέσα σε ένα διαφορετικό περιβάλλον από τα συνηθισμένα αλλά και ένα νέο μόνιμο πρότυπο ταξιδιού»!
 Οι πρώτοι, μάλιστα, «τυχεροί» Ταϊλανδέζοι που βρέθηκαν στους χώρους του, λίγο πριν τα επίσημα εγκαίνια, δήλωσαν κατενθουσιασμένοι με το αποτέλεσμα και δεν ήταν λίγοι αυτοί που πολύ θα ήθελαν να επισκεφθούν στο μέλλον τη Σαντορίνη!

Ανακοίνωση του Συλλόγου Δασκάλων για τις διώξεις με αφορμή την επίσκεψη Παπανδρέου στη Σύρο

Δεκαέξι μήνες μετά τη μεγαλειώδη κινητοποίηση της συριανής κοινωνίας, με αφορμή την επίσκεψη του τότε μνημονιακού πρωθυπουργού Παπαπανδρέου, δεκατρία άτομα, οι περισσότεροι μαθητές και μέλη του φοιτητικού συλλόγου, καλούνται σε προκαταρτική εξέταση για τα γεγονότα. Η συγκεκριμένη ενέργεια συνιστά σαφή πολιτική πράξη τρομοκράτησης όλων των εργαζομένων και της νεολαίας που αγωνίζονται και παλεύουν για τα κοινωνικά, μορφωτικά και εργασιακά τους δικαιώματα.

Οι δυνάμεις καταστολής, αφού έπνιξαν, αναίτια, στις 21 Μάρτη 2011 την Ερμούπολη στα δακρυγόνα, βρίζοντας και προκαλώντας τον κόσμο που διαδήλωνε, σήμερα επιχειρούν να τρομοκρατήσουν ξανά την κοινωνία, εν όψει των νέων αντιλαϊκών μέτρων που έρχονται. Η ετεροχρονισμένη επιχείρηση δίωξης εντάσσεται στη γενικότερη πολιτική γραμμή της μηδενικής ανοχής στο λαϊκό κίνημα που εφαρμόζει η νέα συγκυβέρνηση, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την κυβερνητική επίθεση στην απεργία των ηρωικών εργατών στη Χαλυβουργία.

Η κοινωνία της Σύρου ωστόσο ούτε εκβιάζεται, ούτε τρομοκρατείται. Περίτρανη απόδειξη η παρέλαση στις 25 Μάρτη του 2011, λίγες μέρες μετά τα γεγονότα, όπου σύσσωμος ο συριανός λαός καταδίκασε το όργιο καταστολής και συσπειρώθηκε γύρω από τον αγώνα της νεολαίας ενάντια στην κυβέρνηση Παπανδρέου, απορρίπτοντας στην πράξη τη συνωμοσιολογία περί μεταφερόμενων διαδηλωτών. Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε καθυστέρησε και η προανάκριση. Όσοι, ωστόσο, σήμερα, επιδιώκουν μια πολιτική ρεβάνς από την κοινωνία, λόγω της χρονικής απόστασης από τα γεγονότα, υποτιμούν και τη μνήμη και το πολιτικό κριτήριο της κοινωνίας.

Το Δ.Σ του συλλόγου Δασκάλων – Νηπιαγωγών Σύρου-Τήνου-Μυκόνου
είναι αλληλέγγυο στους δεκατρείς διωκόμενους
και απαιτεί την άμεση απόσυρση όλων των κατηγοριών.
Η κρατική τρομοκρατία δε θα περάσει.

"O Ταβουλάρης μετέτρεψε σε καρνάγιο το Νεώριο "

ΝΑΥΠΗΓΕΙΑ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ:
Πρόκειται για το δεύτερο σε μέγεθος ναυπηγείο της χώρας, το οποίο το 1992 πουλήθηκε από την κυβέρνηση της ΝΔ καθαρό από χρέη στον εφοπλιστή Περατικό, για 8 δισ. δραχμές. Δεν πλήρωσε φράγκο και μέσα σε δύο χρόνια φόρτωσε στο ναυπηγείο χρέη 10 δισ. δραχμές, απέλυσε 300 εργαζόμενους, πήρε θαλασσοδάνεια από την ΕΤΒΑ 7,5 δισ. δραχμές και επέστρεψε το ναυπηγείο για να πουληθεί στη συνέχεια από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ τον Οκτώβρη του 1997 στον επιχειρηματία Ν. Ταβουλάρη με τίμημα 30 δισ. δραχμές, το οποίο ακόμα ξεπληρώνει. Πήρε, εκτός από μία καθετοποιημένη βιομηχανία που διέθετε τρεις δεξαμενές, με δυνατότητα αυτόματης μεταφοράς σχεδίων μέσω ηλεκτρονικών υπολογιστών στα μηχανήματα κοπής, με ελασματουργεία με αυτόματες μηχανές κοπής, συγκρότημα αμμοβολής - βαφής ελασμάτων που εξυπηρετούνταν από μαγνητογέφυρα, συγκρότημα για κατασκευή τροχαίου υλικού, με δυνατότητα κατασκευής σκαφών του Πολεμικού Ναυτικού και προίκα 25 δισ. δρχ. εξασφαλισμένες παραγγελίες του Πολεμικού Ναυτικού. Πήρε 7 δισ. δρχ. επιδότηση και 7 δισ. δάνειο για επενδύσεις, που κανείς δεν είδε. Εχει πουλήσει δύο μεγάλα οικόπεδα του ναυπηγείου στην εταιρεία επίπλων ΣΑΤΟ. Από τις τρεις δεξαμενές υπάρχει η μία, καθώς μία νοίκιασε σε ιδιώτη και μία που ήταν και η μεγαλύτερη βούλιαξε πέρσι τον Ιούλη λόγω έλλειψης συντήρησης. Σήμερα έχουν απομείνει στο ναυπηγείο 850 εργαζόμενοι. Εδώ και ένα χρόνο ο Ταβουλάρης τους πληρώνει με έναντι και έχει θέσει το ναυπηγείο σε διαδικασία πτώχευσης σύμφωνα με το άρθρο 99. Ο ίδιος παρέλαβε και το τρίτο σε μέγεθος ναυπηγείο της χώρας αυτό στο Νεώριο της Σύρου, το οποίο μετέτρεψε σε καρνάγιο και από 1.200 εργαζόμενους σήμερα δουλεύουν το πολύ 300 εργαζόμενοι.

Αθηνά ΖΥΜΑΡΗ

http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=6988191&publDate=12/8/2012

Ολοκληρώθηκε το 3ο Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ Τήνου

   

Της Ελένης Κορόβηλα

Επί τρεις μέρες ποιητές και συγγραφείς από δεκατέσσερις χώρες απήγγειλαν, διάβασαν, συζήτησαν, χόρεψαν και διασταύρωσαν τις ματιές τους πάνω στην προβληματική του έργου του καθενός στο φιλόξενο νησί της Τήνου.

Το 3^ο Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ που διοργανώνει η Κοινωνία των (δε)κάτων, ψυχή της οποίας είναι ο ποιητής Ντίνος Σιώτης, ολοκληρώθηκε με τους κυκλαδίτικους αέρηδες να μεταφέρουν το μήνυμα πως η Τήνος αποτελεί μία σταθερή στάση για δημιουργούς από όλο τον κόσμο προκειμένου να συναντηθούν με το κοινό και τον τόπο.

Οι συναντήσεις των δημιουργών με το κοινό ξεκίνησαν την Πέμπτη 26/07 από το Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού στη Χώρα της Τήνου.

Ο ποιητής και πανεπιστημιακός Πολ Βανγκελίστι (ΗΠΑ), ο ποιητής Ρομέο Τσολάκου (Αλβανία), η ποιήτρια Ευτυχία Παναγιώτου (Κύπρος) και από την Ελλάδα η πεζογράφος Ιωάννα Καρυστιάννη και ο ποιητής-πεζογράφος Γιάννης Ευσταθιάδης διάβασαν αποσπάσματα του έργου τους. Η συγγραφέας Έρση Σωτηροπούλου συνέβαλε στη βραδιά απαγγέλλοντας τα ποιήματα του Πολ Βανγκελίστι στα ελληνικά, σε δική της μετάφραση.

Η δεύτερη μέρα του φεστιβάλ εξελίχθηκε στο μαγευτικό σκηνικό που στήνει η τηνιακή φύση στο χωριό Βωλάξ. Στο πέτρινο θεατράκι του χωριού τρεις γυναίκες και τρεις άντρες με κοινή αφετηρία τον αραβικό κόσμο αλλά διαφορετική πορεία απήγγειλαν τα ποιήματά τους συνοδευόμενοι από μουσικό σχήμα με έθνικ αποχρώσεις. Η Μαράμ αλ-Μασρί (Συρία), η Αμάλ αλ-Τζουμπουρί (Ιράκ) και η Νάταλι Χαντάλ (Παλαιστίνη) μετέφεραν τους προβληματισμούς και τον πόνο των γυναικών της Αραβίας απαγγέλλοντας αποσπάσματα του έργου τους. Στη συνέχεια, η κριτικός λογοτεχνίας και πανεπιστημιακός Τιτίκα Δημητρούλια διάβαζε στα ελληνικά τα ποιήματα σε μετάφραση της Πέτρας Κουμούτση.

Οι άντρες Άραβες ποιητές Σάουκι Μπζία (Λίβανος), Ρίφαατ Σαλάμ (Αίγυπτος) και Μπενσαλέμ Χιμίς (Μαρόκο) παρουσίασαν το έργο τους στο δεύτερο μέρος της βραδιάς με την πολύτιμη βοήθεια της μεταφράστριας από τα αραβικά Πέρσας Κουμούτση, η οποία και διάβαζε την ελληνική μετάφραση.

Την βραδιά έκλεισε βραβευμένο κυκλαδίτικο χορευτικό συγκρότημα με πολλούς από τους συμμετέχοντες να ακολουθούν τα βήματά.

Η τρίτη και τελευταία μέρα του Φεστιβάλ είχε σαν σκηνικό το κεφαλοχώρι Πύργος, το χωριό των μαρμαροτεχνιτών το οποίο κατέχει την ιδιαιτερότητα να είναι η γενέτειρα σημαντικών καλλιτεχνών όπως ο κορυφαίος Έλληνας γλύπτης Γιαννούλης Χαλεπάς, ο επίσης σημαντικός γλύπτης Δημήτρης Φιλιππότης, ο σπουδαίος ζωγράφος Νικηφόρος Λύτρας κ.ά.

Στην εσωτερική πλατεία του χωριού, σαν αναπόσπαστο μέρος της δραστηριότητας του χωριού, των κατοίκων και των επισκεπτών, μια παρέα συγγραφέων κάθισαν πίσω από ένα τραπέζι μαζί με τον Ντίνο Σιώτη και διάβασαν. Ο Κώστας Μουρσελάς διάβασε ένα απόσπασμα από το πολυδιαβασμένο έργο του «Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά» και ο πεζογράφος Κώστας Κατσουλάρης ένα διήγημά του από τη συλλογή «Μικρός δακτύλιος» το οποίο στη συνέχεια η συγγραφέας και μεταφράστρια Μέμη Κατσώνη διάβασε στα αγγλικά, σε δική της μετάφραση. Ο πολυπράγμων Γάλλος ποιητής Φρανσίς Κομπ διάβασε ποιήματά του εμπνευσμένα από την μυθολογία αλλά και με ιδιαίτερο νόημα για τη σημερινή Ελλάδα. Τα ποιήματά του μετέφρασε και διάβασε στα ελληνικά η Τιτίκα Δημητρούλια. Η νεαρή και ιδιαίτερα δραστήρια ποιήτρια Ιρίνα Ρίνα Βίκιρτσακ (Ουκρανία) και ο επίσης νέος ποιητής Μάρκο Πογκασάρ (Κροατία) είχαν την ευκαιρία να παρουσιάσουν το έργο τους για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Πέρα από τις τρεις εκδηλώσεις στην Χώρα, τον Βώλακα και τον Πύργο, το Σάββατο το πρωί οι συγγραφείς συναντήθηκαν με το κοινό στο Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού. Η συζήτηση επικεντρώθηκε στο ζήτημα κατά πόσον οι λογοτέχνες οφείλουν ή όχι να εμπλέκονται στην πολιτική – ερώτημα το οποίο η παρουσία πολλών συγγραφέων από τον αραβικό κόσμο καθιστούσε ακόμη πιο επίκαιρο. Η συζήτηση μεταξύ συγγραφέων από τέσσερις ηπείρους με το κοινό θα είχε εξελιχθεί σε πραγματική βαβέλ, χωρίς την πολύτιμη συμβολή της Έρσης Σωτηροπούλου, της Πέρσας Κουμούτση και της Τιτίκας Δημητρούλια.

http://bookpress.gr/multipress/teleutaia-nea/tinos2012