Η Βαρβαρούσα και η Δημοκρατία

Η παρακολούθηση της συνεδρίασης του δημοτικού συμβουλίου στις 18/05/2015, είτε διά ζώσης είτε πλέον μέσα από το βίντεο στα τοπικά ηλεκτρονικά μμε, μπορεί να αποτελέσει ένα εξαιρετικό μάθημα σχετικά με το τι σημαίνει δημοκρατία και τι ενεργός πολίτης. Οι  πολίτες που είχαν μαζευτεί ήθελαν με την παρέμβαση τους να ανατρέψουν τα επιχειρηματικά σχέδια για την προστατευόμενη(;) παραλία της Βαρβαρούσσας και το οικοσύστημα της. Πίστευαν ότι με τις υπογραφές που είχαν μαζέψει, το κείμενο παρέμβασης τους, τη φυσική τους παρουσία θα έπλητταν τον πολιτικό αμοραλισμό και τον παραγοντισμό που χαρακτηρίζουν τους περισσότερους, τουλάχιστον, δημοτικούς συμβούλους. Αφελώς, όπως αποδείχτηκε. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεως, συμφωνώ με την κίνηση και πιστεύω ότι πρέπει να βρισκόμαστε εκεί για να νιώθουν το χνώτο μας στο σβέρκο τους. Αν και δεν περιμένω τίποτα από τη διαδικασία που μου προσφέρει το σύστημα για να σταθώ απέναντι του, πιστεύω ότι έστω και έτσι αγωνίζεσαι δίπλα σε εκείνους που πιστεύουν ακόμη στη νομιμότητα αυτών των διαδικασιών. Ευτυχώς, η πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου, έβαλε τα πράγματα στη θέση τους: αυτή είναι η δημοκρατία.
Η αρχιέρεια αυτής της δημοκρατίας ήταν άψογη στον ρόλο της. Ευγενής και απορριπτική, αποφάσιζε ποιος άξιζε να εκπροσωπηθεί και ποιος όχι και έδειχνε να πιστεύει ότι η ευγένεια της ήταν αρκετή για να καλύψει το ότι έκανε διακρίσεις. Σε κάποια σημεία άσκησε και τη τέχνη της διαστρέβλωσης ως γνήσια δικηγόρος. Όπως, εκεί που ο καθηγητής ζητούσε να τοποθετηθεί και να διαβάσει το κείμενο που έχουν γράψει και υπογράψει οι μαθητές του και εκείνη τον «μάλωσε» έκπληκτη, «Δεν νομίζω να θέλετε να ακουστούν ονόματα ανηλίκων μπροστά στις κάμερες;». Ήταν κι αυτό που οι πολίτες έδειχναν να μην το λαμβάνουν υπόψη τους, αλλά οι εκπρόσωποι έδειχναν να μην το ξεχνούν. Στοιχείο κι αυτό της δημοκρατίας που ευαγγελιζόταν η πρόεδρος. Αυτή είναι η δημοκρατία της αντιπροσώπευσης, των στημένων πλειοψηφιών, της υπεράσπισης του ιδιωτικού κέρδους ενάντια στο δημόσιο καλό. Η δημοκρατία των μμε που έχουν βαφτίσει την υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος, ανάπτυξη και πάλι ανάπτυξη. Η δημοκρατία των πολιτών που πρέπει να σιωπούν όταν ψηφίζουν οι εκπρόσωποι τους και απλά να παρακολουθούν με ποια σχοινιά είναι δεμένα τα χέρια που σηκώνονται.
Η δημοκρατία του προέδρου του συλλόγου Τερψιχόρη, ο οποίος μίλησε επώνυμα και αντιπροσώπευσε όχι μόνο το σύλλογο του αλλά και μία δεδομένη πολιτική κουλτούρα. «Η άλλη πλευρά», όπως παρουσιάστηκε από την πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου. Παρακολουθώντας τον, θυμήθηκα κάποια κείμενα που είχα διαβάσει παλιότερα για τον αυταρχικό πολιτικό λόγο και τον ρατσιστικό λόγο. Η τοποθέτηση του, σύντομη και περιεκτική. Το ύφος προστακτικό σε όλη την διάρκεια. Σώμα σε κλίση, στάση επιθετική. Λόγος που ορίζει τα πράγματα και τις καταστάσεις. «Μην πολιτικοποιείτε τη Βαρβαρούσσα, πολιτικοποιείστε το νοσοκομείο, το νεώριο κλπ». Δηλαδή εγώ μιλάω από θέση ισχύος, εγώ καθορίζω τι είναι πολιτικό και τι όχι. Και τι μου δίνει αυτή την εξουσία; Το ότι είμαι Συριανός. Όλοι οι άλλοι απέναντι του, οι διαφωνούντες, ανήκουν στους «μερικούς». Λόγος που διαχωρίζει. Εμείς και οι «άλλοι». Εμείς οι 25.000 και οι μερικοί. «Εντάξει;». Όχι εντάξει ως: συμφωνείτε; Προχωρώ σε αυτό που θέλω να διατυπώσω; Αλλά εντάξει: σκάστε, συμφωνείστε, εγώ μιλάω τώρα. «Δεν σας διέκοψα δεσποινίς όταν μιλούσατε». Τι πετάγεσαι τώρα εσύ, που σε κατονομάζω, σε προκαλώ, σε κατατάσσω στους «μερικούς», σου σβήνω τη φωνή γιατί εγώ μιλάω στο μικρόφωνο και επώνυμα, εγώ είμαι η διαδικασία, η δημοκρατική διαδικασία, η δημοκρατία.
Κάποιος μπορεί να σκεφτεί ότι ο κύριος αυτός υπεράσπισε τις θέσεις της δημοτικής παράταξης που προωθεί αυτού του είδους τις αναπτυξιακές δράσεις. Ότι δηλαδή λειτούργησε ως δεκανίκι του συστήματος. Παρατηρώντας όμως τις τοποθετήσεις των δημοτικών συμβούλων της συγκεκριμένης παράταξης, διαπιστώνουμε ότι αυτοί υιοθέτησαν τη δική του ρητορική. Τα δικά του επιχειρήματα αναδιατύπωσαν, έστω και με πιο κόσμιο τρόπο. Υποβίβασαν το θέμα, ξανά και ξανά, συγκρίνοντας τα με τα προβλήματα του νοσοκομείου και του Νεωρίου. Μόνο που το θέμα της παραχώρησης της Βαρβαρούσας είναι το μόνο που εξαρτάται αποκλειστικά από την ανάταση των δικών τους χεριών. Αναφέρθηκαν επίσης στους πολλούς, στους 24.000 όπως και ο πρόεδρος του συλλόγου Τερψιχόρη. Το ότι η αναφορά και μόνο στους πολλούς τους εξουσιοδοτούσε να μιλούν αντί αυτών, δείχνει πως αντιλαμβάνονται το πολιτικό τους εγώ. Κάτι του τύπου «εγώ είμαι ο λαός και μιλώ εξ ονόματος του». Το παράδοξο ωστόσο είναι ότι επικαλούνται τους πολλούς για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των λίγων. Επιπλέον, επικαλέστηκαν το νόμο. Ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό, γι άλλη μια φορά.
Παρά ταύτα, είναι παρήγορο το ότι στο δημοτικό συμβούλιο δεν εκφράστηκε μόνο η, κυρίαρχη στην Ελλάδα, αυταρχική πολιτική κουλτούρα. Κάποιοι σύμβουλοι μίλησαν με ήπιο τρόπο, καθώς βαρύτητα είχαν τα λόγια τους κι όχι το ύφος ή το ύψος της φωνής τους, κάποιος υπερασπίστηκε τα δικαιώματα των μειοψηφιών και κάποιος είπε ότι πέρα από μειοψηφίες και πλειοψηφίες είναι ηθικό να προστατευθεί το περιβάλλον.
Το θέμα της Βαρβαρούσσας είναι πολιτικό λοιπόν. Όπως κάθε θέμα γύρω από το οποίο συσπειρώνονται πολίτες, Συριανοί και «ξένοι», για να αντισταθούν. Όπως κάθε θέμα που αναδεικνύει πόσο αδιέξοδη είναι η δημοκρατία της αντιπροσώπευσης για τους πολίτες και λειτουργική για τους οπαδούς της  «ανάπτυξης» που καταστρέφει. Όπως κάθε θέμα που αναδύει τις διαφορές πολιτικής κουλτούρας και τον διχασμό που επιφέρουν στις μικρές και τις μεγάλες κοινωνίες.

ΠΗΓΗ https://www.blogger.com/blogger.g?blogID=8066735376253577348#editor/target=post;postID=4367188606520568518

Το φώς νικά…

Ο υπέροχος βυθός της Βαρβαρούσσας, ήσυχος, πριν από τα θαλάσσια σπορ και την τουριστική ανάπτυξη. (copyright Γιώργος Νούνεσης)

Το κοινωνικό γεγονός που έχει προκληθεί στο νησί με το ζητήμα της εκμίσθωσης της παραλίας της Βαρβαρούσσας αναδεικνύει το πολιτικό κάθε δράσης.

Η απόφαση που πήρε το δημοτικό συμβούλιο στην συνεδρίαση της Δευτέρας, δεν ήταν θετική όμως θα έλεγα ότι στην συνεδρίαση αυτή υπήρχε μια μικρή πολύ πικρή όμως νίκη. Η νίκη αυτή ήταν το ξεκαθάρισμα της εικόνας για το ποιοί υποστήριξαν την ιδιωτικοποίηση της παραλίας, είδαμε άτομα που συμμετείχαν σε προπαγανδιστικές δράσεις της Χρυσής Αυγής να υποστηρίζουν την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου, άτομα που θεωρούν “ξένους” ανθρώπους που ζουν στον ίδιο βράχο θεωρώντας ότι αυτοί δεν έχουν όχι απλά δικαιώματα, αλλά ούτε καν δικαιούνται να τα εκφράζουν και να τα διεκδικούν, άτομα που θεωρούν προσβολή το να πεις κάποιον αριστερό, άτομα που εκφράζουν μια βαθιά φασίζουσα ιδεολογία.

Μέσα σε αυτό το φασίζον παραλήρημα είναι πολύ δύσκολο να αντιπαρατεθείς και να υπερασπιστείς την προστασία του περιβάλλοντος -το σεβασμό δηλαδή και σε άλλες υπάρξεις- και του ελεύθερου δημόσιου χώρου και είναι δύσκολο γιατί θα “αναγκαστείς” να συνδιαλαγείς σε μια ατζέντα εκ των προτέρων πέραν των αξιών σου.

Είναι μια μάχη να συνεχίσεις να μιλάς για το δικαίωμα στον ελεύθερο δημόσιο χώρο, για τον σεβασμό της φύσης, για τον σεβασμό και την υπεράσπιση της διαφορετικότητας των αναγκών διαφόρων κοινωνικών ομάδων. Δεν θεωρώ ότι μπορείς να επιχειρηματολογήσεις και να μεταπείσεις για αυτά κάποιον που επιθυμεί να εξυπηρετήσει ιδιωτικά συμφέροντα, κάποιον που θέλει να κερδοφορήσει καταστρέφοντας, όμως αυτό δεν μπορεί να σε κάνει να σωπάσεις.

Έτσι κάποιοι ενοχλούνται από τις έντονες διαμαρτυρίες του κόσμου που διαφωνεί με την εκμίσθωση της Βαρβαρούσσας, και αναρωτιούνται κιόλας αν αυτοί οι άνθρωποι αγωνίζονται το ίδιο για άλλα “πιο σοβαρά” ζητήματα νιώθω λοιπόν την ανάγκη να απαντήσω σε αυτά όχι γιατί με ενδιαφέρει να μεταπείσω κάποιον αλλά γιατί….

-ο ελεύθερος δημόσιος χώρος είναι εξίσου σημαντικός με την δωρεάν δημόσια υγεία, διότι και τα δυο εκφράζουν επίσης πώς αντιλαμβανόμαστε το κοινωνικό και ατομικό συμφέρον

-γιατί ξέρω ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι αυτοί που έχουν βρεθεί στο δρόμο και σε συλλογικότητες για την διεκδίκηση κοινωνικών αγαθών και εργασιακών δικαιωμάτων, για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στους απεργούς του Νεωρίου, για να διεκδικήσουν την επαναλειτουργία της παιδικής βιβλιοθήκης με δημόσιο και ελεύθερο χαρακτήρα, για να υπερασπιστούν την λειτουργία της Φιλαρμονικής, για να αντιδράσουν για τα χαράτσια και τις διακοπές ρεύματος…. και πολλά άλλα… είναι αυτοί που συμμετέχουν σε συλλογικές διεκδικήσεις και αναγνωρίζουν τον δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα αγαθών και αγωνίζονται συλλογικά απέναντι στην ατομικότητα

-γιατί όταν έχεις απέναντι σου μια εξουσία αναγκάζεσαι να διεκδικείς όπως μπορείς…

Η Βαρβαρούσσα έχει νικήσει γιατί έχει συγκεντρώσει κόσμο σε μια συλλογική και αγωνιστική διαδικασία, γιατί έχει ενθαρρύνει την επικοινωνία των ανθρώπων στο μάζεμα των υπογραφών, γιατί φύσηξε θαλασσινό αεράκι……

…..όμως για να μην καταλήξει “μάρτυρας” του καπιταλισμού συνεχίζουμε για την διαφύλαξή της……

ΠΗΓΗ http://anavastao.espivblogs.net/2015/05/23/%CF%84%CE%BF-%CF%86%CF%8E%CF%82-%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC/

Οι δρόμοι (που) δεν οδηγούν πουθενά

Τέος Ρόμβος

Το Παραμύθι της Ανάπτυξης

 Mια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα νησάκι καταμεσής στο Αιγαίο εζούσε μέσα σε λιτά μεγαλεία ένας γέρο-Βασιλέας παλαιών αρχών και γηραλέων αντιλήψεων. Ήτον πολύ αγαπητός στους υπηκόους του και είχε ένα μοναχοπαίδι. Ετούτο πάλε το Πριγκιπόπουλο είχεν από μικρό δείξει μιαν έφεση προς τα τρανά μεγαλεία και την άνευ ορίων Ανάπτυξη.
 Κάποτες η θειάκα του νεαρού βλαστού εδώρισε παίγνια εις τον μικρό Πρίγκηπα, ήτοι έναν πλαστικό εξκαφέα, μίαν μηχανική μπουλδόζα και μίαν μπετουνιέρα δια να παίζει, και ο μικρός Πρίγκηψ πλια όλο στα αναπτυξιολάγνα παίγνια είχεν τα μυαλά του.

Επεράσανε οι χρόνοι και μίαν ημέρα που ο ήλιος είχεν ανέβει στα υψηλότερα και ο γεροβασιλέας είχε πλια φτάξει σε βαθύτατα γεράματα, έτσι όπως εκάθονταν ανακούρκουδος στο θρόνο, έγειρε την κεφαλή του ενώ εψέλλιζε τα εξής: “Έχετε γεια βρυσούλες, λόγγοι, βουνά, ραχούλες” και μπαφ, τα ετίναξε και μας αφήκε χρόνους.

Βαθιά ήτον η θλίψη που εσκέπασε τη Νήσο. Σαν όμως ειπώθη ότι ο Πρίγκηψ θα γενεί Βασιλέας στη θέση του Βασιλέα, εγίνηκε χαρά μεγάλη εις όλο το Βασίλειο. Ο νιόβγαλτος Βασιλέας, γιομάτος ορμή και πλημμυρισμένος σκέδια εφώναξε εν πρώτοις τους μπιστικούς και τους συμβούλους του Θρόνου στην μεγάλη αίθουσα των Συμβουλίων και τους είπε: “Τρανοί μου Άρχοντες, Εργολήπτες μου και Εργολάβοι, σταθείτε στα πλευρά μου και γώ θα είμαι αποφασιστικός να οδηγήσω το ντόπο μας πολύ μακριά και να τον κάμνω τον πιο ξακουστό στα Βασίλεια ούλα. Έργα να ιδουν τα ομάτια σας! Θα φτιάξω αεροδρόμια και θα κάμνω πλατείες, θ’ ανοίξω δρόμους, θα κατασκευάσω λιμάνια, θα στουμπήσω γιοφύρια, μα πάνου απ΄ ούλα θα ανοίξω τον πιο Μεγάλο Δρόμο που θα παγαίνει παντού και θα τον ζηλεύουνε τα Βασίλεια ούλα”.

Αμ’ έπος αμ’ έργο, και δια το σκοπό αυτό επαρήγγειλε γιωτρύπανα, κι εξκαφείς και χωματοφάγους, τις πιο σύγχρουνες μπουλδόζες, τα πιο λιανά μηχανικά σφυριά και τις πιο πεινασμένες φαγάνες, τους πιο βαριούς οδοντοστρωτήρες κι ό, τι άλλο εχρειάζετο. Το λοιπόν, δρόμο απήραν, δρόμο αφήνουν, επί το έργον τα μακρυπόδαρα γιωτρύπανα ορεξάτα-ορεξάτα, ανοίγουν κρατήρες εκατοντάδες μέτρα βαθιά στη γη, μα αντίς για νερό εβρίσκαν θάλασσα και στις πηγές ανάβλυσε αρμυρό νερό. Ο καλός μας καινοτόμος Βασιλέας έβαζε παντού φουρνέλα με φυτίλια και αφάνιζε βουνά ολάκερα που τα ’φτιανε μετά γκωνάρια. Τα μηχανικά του σφυριά λιανίζανε τους ογκόβραχους και τους αερόλιθους και τα κάμναν φτενές πέτρες και τα μηχανικά κοφτήρια μασούσαν, ελιάνιζαν και φτύναν πετραδούλες και χαλίκια. Και οι εξκαφείς σαρώναν το γαρμπίλι και τα χώματα και σκέπαζαν με δαύτα ούλες τις ρεματιές. Και οι μπουλδόζες ισιώναν τις βουνοπλαγιές, τους κόρφους, τους λόγγους, τις αγκάλες και τα λαγκάδια. Και οι φαγάνες στουμπώνανε καλώς κι επατίκωναν ολομαζί τα κακοσυφοριασμένα αδρανή υλικά. Κι οι φορτωτές εγιομίζαν αγκωνάρια, τροχαλόπετρες, ξερόβραχους και κοκκινόχωμα ίσαμε πάνου στα φορτηγά αυτοκίνητα. Και οι οδοντοστρωτήρες στρώναν ολούθε διαγωνίως και καθέτως δρόμους, πλαγινούς, βοηθητικούς, καροδρόμους, διαδρόμους, πεζοδρόμους, πελαγοδρόμους, αεροδιαδρόμους.
Και όταν πλια είχαν όλα τελειώσει, ακούστηκε απ’ τα λίγα άγρια που’ χαν δω και κει ξωμείνει ένας ψίθυρος στον αγέρα, και ήταν εκείνα τα προφητικά λόγια του Μακαρίτη: “Έχετε γεια βρυσούλες, λόγγοι, βουνά, ραχούλες”.
Και τότες, μόνο τότες, έφταξαν με βόμβους μεγάλους τ΄αερόπλανα και τα υδρόπλανα και επροσγειώνονταν το ‘να πίσω από τ’ άλλο και εξεφόρτωναν μερμηγκιές αθρώπους. Και να, τα βαπόρια, και τα καράβια. Και να, και τα κρουαζερόπλοια, να, και τα γιωτ και κότερα, να, και οι Μαχαραγιάδες με τα χαρέμια τους. Και να, κι οι Ντουρίστες που εξεφώνιζαν: «Μπέλ Κρουαζιέρ! Γκραν Κρουαζάνς!».

Και ο μέγας Δρόμος με τους παραδρόμους που είχε πια αποφτιαχτεί, εγιόμισε πλήθια, μιλιούνια και μαμούνια αθρώπων. Και το νησί εγιόμισε οικόπεδα. Και τα οικόπεδα γιομίσαν οτέλια κι οσπίτια. Και τα οτέλια γιομίσαν αθρώπους. Και τα αυτοκίνητα επλημμύρισαν το Δρόμο. Κι ο Δρόμος επλημμύρισεν αθρώπους. Κι οι αθρώποι επλημμύρισαν τη Θάλασσα κι η Θάλασσα εστέρεψε κι έγινε Στεριά και η Στεριά εβούλιαξεν και τα οψάρια εβγήκαν και περπάτησαν στη Στεριά και οι αθρώποι γενήκανε οψάρια και εκατοίκησαν τα άπατα της Θαλάσσης. Και είναι να τους κλαίνε οι ρέγκες…

ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ Ν. ΑΙΓΑΙΟΥ «Αιολικά πάρκα για ποιόν;»

Με αφορμή τη συζήτηση στο Περιφερειακό Συμβούλιο Νοτίου Αιγαίου (συνεδρίαση 18-11-2014) για την παραλαβή της Μελέτης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας µε τίτλο «Διερεύνηση του Καθεστώτος Χωροθέτησης Αιολικών Εγκαταστάσεων στα νησιά του Νοτίου Αιγαίου»  η Λαϊκή Συσπείρωση Νοτίου Αιγαίου τονίζει τα εξής :

Στην προσπάθειά της η προηγούμενη περιφερειακή αρχή να υλοποιήσει απρόσκοπτα  την πολιτική  της Ε.Ε. και των Ελληνικών κυβερνήσεων στην ενέργεια, με επενδύσεις των μονοπωλιακών ομίλων στις Α.Π.Ε. (Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας), φρόντισε να καλύψει με τον «ερευνητικό» μανδύα του πανεπιστήμιου Θεσσαλίας την εκπόνηση της μελέτης  «Διερεύνηση του Καθεστώτος Χωροθέτησης Αιολικών Εγκαταστάσεων στα νησιά του Νοτίου Αιγαίου». Παρά το γεγονός, ότι ο ρόλος των πανεπιστημίων δεν είναι να εκπονούν μελέτες, στην περίπτωση αυτή, όπως και σε άλλες, καθιστούν τα πανεπιστήμια «λαγούς» των πολιτικών επιλογών στη βάση των οικονομικών συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου.

Η μελέτη αυτή μπήκε,   στη πρόσφατη συνεδρίαση του  περιφερειακού συμβουλίου, από την σημερινή περιφερειακή αρχή,  με σκοπό να παραληφθεί. Δηλ. να παραληφθεί μια μελέτη η οποία αφορά σε όλα σχεδόν τα νησιά χωρίς να έχουν γνώση οι κάτοικοι των νησιών και τα κατά τόπους συμβούλια, τι προβλέπει γι΄αυτούς, σένα από τα σοβαρότερα θέματα όπως αυτό της ενέργειας και των αιολικών πάρκων. Όταν είναι ήδη γνωστή η αντίδραση των κατοίκων των νησιών Πάρου, Νάξου, Τήνου και Άνδρου  ενάντια στις  95 ανεμογεννήτριες που επρόκειτο να εγκατασταθούν από τους επιχειρηματικούς ομίλους και η προσφυγή τους μετά από κινητοποιήσεις στο Συμβούλιο Επικρατείας.  H προσωρινή αναβολή της παραλαβής της μελέτης, προκειμένου να γίνει «διαβούλευση», πρέπει να βρει τους κατοίκους σε ετοιμότητα για να ματαιώσουν τα σχέδια σε βάρος τους.

 Η μελέτη έρχεται να ανατρέψει τις διατάξεις εκείνες που εμποδίζουν την υλοποίηση των σχεδίων των επιχειρηματικών ομίλων για τις αιολικές εγκαταστάσεις, έρχεται να δώσει τη δυνατότητα για ακόμα μεγαλύτερο χώρο σε κάθε νησί για εγκαταστάσεις , επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά ότι ο  Χωροταξικός και Πολεοδομικός Σχεδιασμός, η πολιτική Γης, συνολικότερα η έννοια της οργάνωσης του κοινωνικού χώρου, είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένα με το πλαίσιο των σχέσεων παραγωγής στις οποίες κινούνται.

Για την Λαϊκή Συσπείρωση, κριτήριο για τον όποιο σχεδιασμό  δεν είναι η τεχνική  επάρκεια μιας μελέτης ( η οποία εκπονείται μέσα στα πλαίσια αυτού που την παραγγέλνει)  αλλά η απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα “χωροταξικός σχεδιασμός για ποιον;»  και στην προκειμένη περίπτωση «αιολικά πάρκα για ποιόν;», και  κατ΄ επέκταση «ηλεκτρική ενέργεια κοινωνικό αγαθό ή εμπόρευμα;»

Το πλαίσιο ανάπτυξης έργων ανανεώσιμων πηγών ενέργειας , στα οποία εντάσσονται και οι αιολικές εγκαταστάσεις, καθορίζεται από την ελληνική νομοθεσία σύμφωνα με τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την «απελευθέρωση» δηλαδή παράδοση στους επιχειρηματικούς ομίλους της παραγωγής ηλεκτρικής, και όχι μόνο, ενέργειας. Η πολιτική αυτή, στηρίζεται παρά τις φραστικές διαφοροποιήσεις, από όλες τις πολιτικές δυνάμεις, παρατάξεις και παράγοντες  που θεωρούν την Ευρωπαϊκή Ένωση μονόδρομο για την χώρα.

Σήμερα, από το μετοχικό κεφάλαιο του ομίλου της ΔΕΗ ΑΕ, το 49% ανήκει σε ιδιώτες. Περίπου το 36% των μετοχών ανήκει σε διεθνή επενδυτικά σχήματα, κυρίως αμερικανικά. Τα αποτελέσματα της πολιτικής αυτής τα βιώνουν ήδη τα λαϊκά στρώματα με τις συνεχείς αυξήσεις στις τιμές του ηλεκτρικού ρεύματος( σχεδόν τριπλασιασμός της τιμής από το 2008 μέχρι σήμερα με μεγαλύτερο βάρος στα πρώην φτηνά τιμολόγια των οικιακών καταναλώσεων).Οι χιλιάδες οικογένειες που στερούνται σήμερα ηλεκτρικού ρεύματος από αδυναμία πληρωμής είναι αποτέλεσμα αυτής ακριβώς της πολιτικής.

Στην περίπτωση των αιολικών  σταθμών αλλά και γενικότερα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας όπου δραστηριοποιούνται κατά κόρον  ιδιώτες με κυρίαρχους τους επιχειρηματικούς ομίλους,  η εφαρμοζόμενη πολιτική φτάνει στα όρια του «νόμιμου» σκανδάλου αφού οι παχυλές επιδοτήσεις που εισπράττουν οι ιδιώτες παραγωγοί τόσο για την κατασκευή των σταθμών, όσο και για την πώληση ενέργειας,  επιβαρύνουν την τιμή του ρεύματος. Ενδεικτικά  η τιμή πώλησης ρεύματος στην χονδρική από ανανεώσιμες πηγές, ξεπερνά σε ορισμένες περιπτώσεις το πενταπλάσιο  του κόστους παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος από λιγνίτη, ενώ σε άλλες περιπτώσεις ( πχ φωτοβολταϊκά) η τιμή χονδρικής  είναι ακόμη μεγαλύτερη! Το κόστος μεταφέρεται τελικά στους  λογαριασμούς της ΔΕΗ  που  πληρώνουν οι λαϊκές οικογένειες.

Η εξασφάλιση της   ηλεκτρικής ενέργειας  ως κοινωνικό αγαθό δεν μπορεί να πραγματωθεί  σε συνθήκες «επιχειρηματικότητας» και «ανταγωνιστικότητας». Κοροϊδεύουν ασύστολα  τον λαό πολιτικές δυνάμεις που ενώ στηρίζουν την πολιτική του ευρωμονόδρομου ,  ζητούν π.χ. την  συνύπαρξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, «δημόσιο έλεγχο» ή την δημιουργία μη «βιομηχανικών» αιολικών σταθμών στα νησιά κ.λ.π

 Η κατάσταση μπορεί να αλλάξει μόνο μέσα από την οργανωμένη πάλη των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων γενικότερα. Η αναμονή ή ανάθεση σε επίδοξους «σωτήρες» διαιωνίζει το σημερινό καθεστώς. Σήμερα, έχει ωριμάσει αντικειμενικά η ανάγκη να γίνει η ηλεκτρική ενέργεια λαϊκή περιουσία. Όχι στα χέρια ενός κράτους που λειτουργεί για λογαριασμό της πλουτοκρατίας, αλλά στα χέρια του λαού, με κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας και εργατικό - κοινωνικό έλεγχο στα μέσα παραγωγής. Μόνο σε συνθήκες λαϊκής εξουσίας με κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων και κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας θα μπορέσει έτσι η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας να στηρίξει την ανάπτυξη για το λαό.

Η Κίνηση Πολιτών Σύρου για τον Στρατηγικό Σχεδιασμό Τουρισμού

Προοπτικές

Για την Κίνηση Πολιτών είναι επιτακτική η ανάγκη της οικονομικής και κοινωνικής ανάκαμψης της Σύρου μας. Θέλουμε τον τουρισμό να τονώνει την τοπική οικονομία, να στηρίζει τις πολιτιστικές δράσεις, να τροφοδοτεί με νέους ανθρώπους, με νέες ιδέες, αλλά και με φίλους του νησιού, που, όπως έχει αποδείξει η εμπειρία, θα μετατρέπονται στους θερμότερους «πρεσβευτές» ή και μελλοντικούς κατοίκους του.        

Οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν ότι στις καινούργιες συνθήκες πρέπει να γίνει μια καινούργια αρχή. Είναι απαραίτητο όμως για την καινούργια αυτή αρχή να ειπωθούν αλήθειες. Επικοινωνιακά κόλπα και ρηχές εκστρατείες προβολής έχουν ημερομηνία λήξης και είναι καταδικασμένα να αποτύχουν. Μπορούμε να διοργανώσουμε εκατοντάδες Ημερίδες και να αναπαράγουμε με όλα τα μέσα και σε όλους τους τόνους ότι όλοι μαζί μπορούμε, είναι όμως πολύ αμφίβολο αν αυτό θα έχει το παραμικρό αποτέλεσμα.  Η τουριστική “μονοκαλλιέργεια” είναι λάθος, αλλά και μη ρεαλιστική αντιμετώπιση, για το μοναδικό νησί των Κυκλάδων που διαθέτει, έστω και συρρικνούμενους, και τους τρεις τομείς οικονομικής δραστηριότητας και συντηρεί πάνω από είκοσι χιλιάδες κατοίκους όλο το χρόνο, στοιχείο που συνιστά αντικειμενικό πλεονέκτημα και για το τουριστικό προϊόν. Αντίθετα, στο πλαίσιο της ταυτόχρονης ανάπτυξης του αγροτικού τομέα, της επιβίωσης ή και ενίσχυσης της μεταποίησης, της βελτίωσης των κοινωνικών υπηρεσιών που προσφέρονται από το Κράτος και από το Δήμο και ενός διευρυμένου ρόλου του Παν/κου Τμήματος, είναι εφικτή μια ανάπτυξη της Σύρου που θα έχει οφέλη για την πλειοψηφία των πολιτών της.

Στο παραπάνω πλαίσιο, απαιτείται άμεσα να υπάρξουν οι ιδέες, ο σχεδιασμός και η υλοποίηση μίας στρατηγικής για την τουριστική ανάπτυξη, που θα θέτει στόχους ρεαλιστικούς και συμβατούς με τη φέρουσα ικανότητα του νησιού. Ταυτόχρονα θα θέτει προϋποθέσεις και όρους περιβαλλοντικούς, νομικούς, οικονομικούς, διαδικασίες, καθώς και μηχανισμούς βοηθητικούς αλλά και ελέγχου.

Μιας στρατηγικής που θα αξιοποιεί αποτελεσματικά τους τουριστικούς πόρους και θα εξασφαλίζει την ισόρροπη και αειφορική σχέση της τουριστικής  δραστηριότητας με το φυσικό περιβάλλον.

Μιας στρατηγικής που θα εντάσσεται σε έναν ολιστικό οικονομικό σχεδιασμό, μέσα από την ανάπτυξη, τόσο της γεωργικής, όσο και της μεταποιητικής παραγωγής, δεν θα λαμβάνει υπ’ όψιν αποκλειστικά τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα, θα στηρίζει τις μικρομεσαίες και πολύ μικρές επιχειρήσεις, θα αναδιανέμει τον παραγόμενο πλούτο, θα υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον και θα ωφελεί το σύνολο των εργαζομένων και όλων των πολιτών.

Ταυτόχρονα ο Δήμος θα πρέπει να παίξει έναν πολύ πιο απαιτητικό ρόλο από αυτόν του κονφερανσιέ /παρουσιαστή /ομιλητή – μεγάλου διαφημιστή και του εργοδότη που αναθέτει εργολαβίες. Θα πρέπει να συντονίσει ανθρώπους και υπηρεσίες, να στηρίξει δραστηριότητες και την κοινωνική συνοχή, να προστατέψει και να διαφυλάξει τα δημόσια αγαθά και να προασπίσει την πρόσβαση σε αυτά όλων των πολιτών.

Τι πρέπει να αποφύγουμε

Η τουριστική ανάπτυξη δεν πρέπει να αποτελέσει όχημα, για μια διαδικασία «τουριστικοποίησης» της Σύρου, όπου το σύνολο των προϊόντων προς κατανάλωση θα εισάγονται και η Σύρος θα συνιστά τον χώρο εναπόθεσης καταναλωτικών προϊόντων παραγόμενων σε άλλους τόπους. Θα πρέπει να αποφευχθεί μια τέτοιου είδους διαδικασία και αντ’ αυτής να δημιουργηθούν στο μέγιστο δυνατό βαθμό, οι αναγκαίες συνθήκες σύνδεσης της ετήσιας τουριστικής κατανάλωσης με την ετήσια τοπική παραγωγή. Στόχος μας είναι η ανάπτυξη του τουρισμού με κοινωνική ανταποδοτικότητα, γεγονός που θέτει σε πρώτη προτεραιότητα την αναγκαιότητα διατήρησης και ανάπτυξης του μέχρι σήμερα τουριστικού πρότυπου της μικρής και μεσαίας τουριστικής επιχείρησης, στην κατεύθυνση όμως του εκσυγχρονισμού, της εκμετάλλευσης των νέων τεχνολογιών και της μεγαλύτερης συνειδητοποίησης από αυτή – την ζητούμενη τουριστική ανάπτυξη - των υποχρεώσεών της απέναντι στο περιβάλλον και την κοινωνία.

Οφείλουμε να διδαχτούμε από τα μοντέλα ανάπτυξης, τόσο άλλων τόπων, όσο και των κοντινών μας νησιών/προορισμών, όπου αναπτύχθηκε το φαινόμενο της τουριστικής «μονοκαλλιέργειας», η μετατροπή δηλαδή του τουρισμού στην κύρια, εάν όχι μοναδική, πηγή εισοδήματος, απασχόλησης και εν γένει ανάπτυξης.

Αποτέλεσμα αυτής της μορφής ανάπτυξης είναι η ολοκληρωτική μεταβολή και αλλοίωση του τοπικού περιβαλλοντικού και παραγωγικού ιστού, η αλλοτρίωση των τοπικών πληθυσμών και των ιδιαίτερων πολιτισμικών τους χαρακτηριστικών, η ελαστικοποίηση της αγροτικής δραστηριότητας και του αγροτικού χώρου, προς όφελος του τουρισμού (Σαντορίνη) και εν τέλει, η αποδιάρθρωση των κοινωνικών δομών.

Βιώσιμη Ανάπτυξη

Η άμεση και καθοριστική σύνδεση του Τουρισμού με τις ανάγκες προστασίας του περιβάλλοντος (φυσικού, πολιτιστικού, κοινωνικού), πρέπει να προκρίνεται σε όλες τις επιλογές της τουριστικής αναπτυξιακής πολιτικής, καθώς και στη σχετική πρακτική από την Δημοτική αρχή. Θα πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψη ότι πολλά από τα σημερινά περιβαλλοντικά δεδομένα θα μεταβάλλονται λόγω της κλιματικής αλλαγής, ενδεχομένως και δραματικά. Ορισμένα από αυτά (π.χ. αύξηση των θερμοκρασιών, μείωση των βροχοπτώσεων, αύξηση της στάθμης της θάλασσας) θα αυξάνουν δραματικά τις ανάγκες σε ενέργεια και υδάτινους πόρους και θα μειώνουν τις δυνατότητες αξιοποιήσιμων εκτάσεων. Είναι στοιχεία που θα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη μας στους μακροχρόνιους σχεδιασμούς.

Φέρουσα Ικανότητα/Βιώσιμος Τουρισμός

Δεδομένου ότι σχεδιάζουμε την τουριστική ανάπτυξη σε ένα ευαίσθητο περιβάλλον όπως είναι ένα νησί, (περιορισμένος χώρος, Έλλειψη υδάτων, ενέργειας, κορεσμός βιολογικού, στερεά απόβλητα), η φέρουσα ικανότητα θα πρέπει να αποτελέσει εργαλείο, το οποίο θα επανεκτιμάται σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Φέρουσα Ικανότητα ορίζουμε τον μέγιστο αριθμό των τουριστών που μπορεί να δεχθεί μια περιοχή, χωρίς να υπάρχουν αισθητές και μη αντιστρέψιμες βλάβες στο φυσικό περιβάλλον.

Αντίστοιχα η έννοια του βιώσιμου τουρισμού ορίζεται ως η οποιαδήποτε απομάκρυνση από τον συμβατικό τουρισμό ο οποίος θεωρείται μη βιώσιμος μιας και έχει τόσο χαμηλή οικονομική απόδοση για τον ντόπιο πληθυσμό όσο και για την περιβαλλοντική προστασία.

Τόσο η έννοια της Φέρουσας Ικανότητας όσο και αυτή του Βιώσιμου Τουρισμού ουδόλως έχουν απασχολήσει τους συντάκτες του σχεδίου που σήμερα μας παρουσίασαν, με αποτέλεσμα να μην αποτυπώνονται εχέγγυα συμπεράσματα που θα μας προστατεύσουν από μια τουριστική αποανάπτυξη.

Στρατηγικός Σχεδιασμός και Επιχειρησιακό Σχέδιο

Ο Στρατηγικός Σχεδιασμός θα πρέπει να μετουσιώνεται σε ένα σχέδιο δράσης, έναν οδηγό έργων/δράσεων/παρεμβάσεων με έναν έστω κατά προσέγγιση προϋπολογισμό, προκειμένου να διαχωρίζονται οι άμεσοι από τους μακροπρόθεσμους στόχους. Να διαχωρίζεται το άμεσα εφικτό από το μακροπρόθεσμο που πρέπει να προετοιμαστεί, να ωριμάσει για να γίνει υλοποιήσιμο. Να αναζητηθούν οι πόροι που θα το καταστήσουν υλοποιήσιμο.

Υποδομές - Πόλοι έλξης επισκεπτών - Υπηρεσίες του Δήμου

Οι όποιες ανάγκες επέκτασης υποδομών ή δημιουργίας νέων θα πρέπει να εξεταστούν με ανθρωποκεντρικά και περιβαλλοντικά κριτήρια (π.χ τι είδους επίπτωση θα έχει μια τυχόν επέκταση του αεροδρομίου σε σχέση με τη μέγιστη αξιοποίηση της ακτοπλοϊκής σύνδεσης; μια δημιουργία μαρίνας σε σχέση με την δημιουργία μικρών αγκυροβολίων ή αλιευτικών καταφυγίων;) Τα οφέλη και οι επιπτώσεις θα πρέπει να αναλύονται με επιστημονικά κριτήρια και να τίθενται σε διαβούλευση με τους πολίτες, οι οποίοι θα έχουν και τον τελικό λόγο στις αποφάσεις, αφού θα αφορά το μέλλον το δικό τους και των παιδιών τους.

Γενική αρχή στην επιλογή των υποδομών θα πρέπει να είναι οι μικρές εγκαταστάσεις που θα είναι οικονομικότερες, θα αποσκοπούν στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και θα εξοικονομούν ενέργεια.

Αντί να σχεδιάζουμε μεγαλεπίβολα ή ανέφικτα έργα, μπορούμε να ξεκινήσουμε από τα εφικτά. (π.χ αντικατάσταση όλων των ταμπελών στο κέντρο της Ερμούπολης -λιμάνι, αγορά-, τοποθέτηση καλαθιών απορριμμάτων, επίλυση του κυκλοφοριακού, λειτουργία της ανακύκλωσης με τρόπο που να παρέχει έσοδα).

Ταυτόχρονα, είναι απολύτως απαραίτητη η πραγματοποίηση έργων συντήρησης και ανάδειξης, σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού ή και άλλα Υπουργεία και Παν/κα ιδρύματα, για την δημιουργία και νέων πόλων έλξης ή βελτίωση της πρόσβασης σε αυτούς (Φάρος, Χαμάμ, Νεκροταφείο Αγ. Ιωάννη, Σπήλαιο Φερεκύδη).

Η επίλυση του πολεοδομικού της Ερμούπολης, ο καθορισμός χρήσεων γης και η τήρηση κανόνων από όλους, είναι επίσης απαραίτητοι όροι για την τουριστική ανάπτυξη και εδώ οι Υπηρεσίες του Δήμου θα πρέπει να παίξουν τον κύριο ρόλο.

Ενίσχυση Μικρών και πολύ μικρών Επιχειρήσεων

Η ύπαρξη μικρομεσαίων επιχειρήσεων αποτελεί την ραχοκοκαλιά τόσο της εθνικής όσο και της τοπικής μας οικονομίας. Οι ΜμΕ δημιουργούν θέσεις απασχόλησης και η στήριξή τους θα πρέπει να αποτελεί τμήμα του σχεδιασμού. Είναι προτιμότερη  η ύπαρξη πολλών και μικρών σε δυναμικότητα ξενοδοχειακών μονάδων και τουριστικών επιχειρήσεων, από τις μεγάλες μονάδες που λειτουργούν με τη μέθοδο all inclusive και δεν προσφέρουν το παραμικρό κέρδος στην τοπική οικονομία, παρά μόνο κέρδη στους ιδιοκτήτες τους, οι οποίοι μπορεί και να μην είναι ούτε καν κάτοικοι της Σύρου.

Συγκριτικά Πλεονεκτήματα/Δημόσιοι χώροι

Ο σχεδιασμός θα πρέπει να ενισχύει τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του τόπου μας και όχι να εισάγει εκδηλώσεις και θεσμούς από άσχετους με το πολιτισμικό περιβάλλον προορισμούς. Ακούσαμε ότι η Σύρος θα γίνει Βρυξέλλες τα Χριστούγεννα, Βιέννη την Πρωτοχρονιά, Βενετία στο Τριώδιο (θα διοργανώσουμε χορούς με κοστούμια του 19ου αιώνα) ενώ την πρωτομαγιά θα φτιάξουμε και τάπητα με λουλούδια (που αποτελούν και την χλωρίδα του τόπου μας άλλωστε), και θα αποκτήσουμε και μια νέα Μονμάρτη στην Άνω Σύρο.

Δεν ακούσαμε πως θα ενισχυθεί η τοπική καλλιτεχνική δημιουργία, πως θα αναπτύξουμε τον πολιτισμό μας, πως θα αναδείξουμε αστικό πολιτισμό και την λαϊκή ρεμπέτικη μουσική των εργατών του περασμένου αιώνα που  αποτελούν και τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα, που είναι μέρος της καθημερινής μας ζωής. Προσανατολιζόμαστε σε ξένες συνήθειες και παραδόσεις για τις οποίες θα ξοδέψουμε πόρους για να έρθουν οι επισκέπτες να βιώσουν εκδηλώσεις άλλων τόπων; Γιατί να μην επισκεφτούν το πρωτότυπο; Γιατί αποστερούμε την ταυτότητα της Συριανής κοινωνίας;

Πληροφορηθήκαμε ότι η πλατεία θα μεταμορφωθεί σε αθλητικό κέντρο, όπου θα διοργανώνονται αγώνες καλαθοσφαίρισης, beach volley, πιθανά και άλλων εκδηλώσεων και ξεχάσαμε ότι αποτελεί έναν δημόσιο χώρο που ανήκει σε όλους τους πολίτες και επισκέπτες του νησιού και ιδιαίτερα στις μικρές ηλικίες.

Μνημονιακές πολιτικές

Οι επιπτώσεις των εφαρμοζόμενων πολιτικών λιτότητας ενώ έχουν οδηγήσει σε απόγνωση του συμπολίτες μας, ούτε σχολιάζονται, ούτε καταγγέλλονται, ούτε υπάρχει σχέδιο αντιμετώπισής τους.

Αναφέρεται στο ΣΣ η αξιοποίηση του νοσοκομείου για ιατρικό τουρισμό. Μάλλον ως ανέκδοτο ακούγεται όταν οι υποδομές του δεν επαρκούν για τους συριανούς, όταν λείπουν και τα στοιχειώδη (γάζες, ράμματα, αναλώσιμα, κ.λ.π).

Αναζητώνται λύσεις για έλευση επισκεπτών όταν το ακτοπλοϊκό επιδεινώνεται, όταν τα πλοία μειώνονται και κάθε χρόνο όχι να σχεδιάσουν το ταξίδι τους οι επισκέπτες δεν μπορούν, αλλά κινδυνεύουμε και εμείς να μείνουμε χωρίς ακτοπλοϊκή σύνδεση με τον Πειραιά.

Δεν υπάρχει καμία αναφορά στις αναξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας των εργαζομένων, στις αμοιβές "χαρτζιλίκι", ενώ γνωρίζουμε όλοι ότι οι αξιοπρεπείς αμοιβές των εργαζομένων οδηγούν και στις υψηλής ποιότητας προσφερόμενες υπηρεσίες.

Πραγματικός Στρατηγικός Σχεδιασμός

Για την δημιουργία ενός αναπτυξιακού σχεδίου είναι απαραίτητο να φτιάξουμε δομές μίας ανοιχτής και συμμετοχικής διαδικασίας σχεδιασμού, που θα στηρίζεται στις πραγματικές ανάγκες της τοπικής μας κοινωνίας, δηλαδή με κατεύθυνση από κάτω προς τα πάνω (bottom-up). Ακόμη είναι απαραίτητο να αξιοποιήσουμε όλη την τεχνογνωσία που διαθέτει ο τόπος μας, το επιστημονικό δυναμικό του από τον δημόσιο τομέα και τον ιδιωτικό τομέα, καθώς και το υλικό από τις μελέτες που έχουν ήδη υλοποιηθεί για το νησί μας.

Απορούμε, γιατί δεν ζητήθηκε προς τούτο η συμβολή του επιστημονικού δυναμικού του Δήμου (αρχιτέκτονες, μηχανικοί, οικονομολόγοι, άνθρωποι που δούλεψαν με επιτυχία το Επιχειρησιακό σχέδιο της Σύρου), γιατί δεν χρησιμοποιήθηκε το Επιμελητήριο (που διαθέτει ήδη μελέτες για τον τουρισμό) και άλλοι ανθρώπινοι πόροι.

Αναρωτιόμαστε τέλος, γιατί δεν έγινε η στοιχειώδης διαβούλευση με τους πολίτες, με τους φορείς και με το ανθρώπινο δυναμικό αυτού του τόπου, αλλά, αρκέστηκε η παντογνώστις (?) ομάδα σχεδιασμού, σε 2 συνεδριάσεις της Επιτροπής Τουρισμού, προκειμένου να παρουσιάσει το μεγαλεπίβολο, πλην μονόπλευρο, Στρατηγικό της Σχέδιο...

Προτάσεις για τον Σχεδιασμό

·         Πλήρης καταγραφή και αξιολόγηση των τουριστικών μας πόρων.

·         Επανακαθορισμός των χρήσεων γης (χωροταξικός σχεδιασμός)

·         Λήψη ειδικών μέτρων αντιμετώπισης της ρύπανσης (θαλάσσια, ατμοσφαιρική, ηχητική, αισθητική) που προκαλείται από κάθε είδους δραστηριότητα, καθώς και η υιοθέτηση σύγχρονων μεθόδων αποκομιδής και ανακύκλωσης απορριμμάτων.

·         Η βελτίωση της προσβασιμότητας, τόσο γενικά, όσο και για ΑμΕΑ, άτομα μειωμένης κινητικότητας κτλ., με τη γενίκευση της ειδικής σήμανσης σε ολόκληρη την αλυσίδα υποδοχής και διαμονής των επισκεπτών

·         Οι τουριστικές επενδύσεις, δημόσιες ή ιδιωτικές, να είναι προσανατολισμένες με γνώμονα το σεβασμό στα ιδιαίτερα φυσικά, πολιτισμικά και λαογραφικά χαρακτηριστικά του τόπου μας και όχι στο ξεπούλημα των πόρων μας, όπως λόγου χάριν των παραλιών μας.

·         Η προοπτική μεγέθυνσης του τουρισμού, θα πρέπει να συνεξεταστεί και με βάση την αναγκαιότητα στήριξης και άλλων παραγωγικών τομέων (π.χ. πρωτογενούς και δευτερογενούς τομέα), την προστασία του περιβάλλοντος, την κατανομή του διαθέσιμου χώρου και των διαθέσιμων οικονομικών πόρων.

·         Προτεραιότητα σε μικρές υποδομές στήριξης της τουριστικής δραστηριότητας με περιορισμένες περιβαλλοντικές επιπτώσεις, περισσότερο συμβατές με τον χαρακτήρα του τόπου μας και πάντοτε σε συνάρτηση με τη φέρουσα ικανότητά του και τη στρατηγική της ήπιας τουριστικής ανάπτυξης που συνδέεται αρμονικά με το φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον και την κλίμακα του νησιού μας.

·         Διεκδίκηση από την κεντρική διοίκηση των πόρων των επενδυτικών νόμων ή προγραμμάτων ενίσχυσης επιχειρήσεων (μέσω ΕΣΠΑ), ώστε να κατευθύνονται σε τομείς δραστηριότητας που εμείς θα επιλέγουμε, ανάλογα με τις κατευθύνσεις του στρατηγικού σχεδιασμού.

·         Δημιουργία σχεδίου προβολής με το οποίο θα αξιοποιούμε τα ίδια μέσα (τόσο σε κεφάλαιο όσο και σε ανθρώπινο δυναμικό), προκειμένου να μην αναθέτουμε το έργο της προβολής σε τρίτους (π.χ portal με ανάθεση σε συμβούλους)

·         Αξιοποίηση του επιστημονικού δυναμικού του τόπου και των Υπηρεσιών μας και όχι ανάθεση σε εταιρείες συμβούλων marketing.