ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΙ Λείπουν εκπαιδευτικοί στις Κυκλάδες

Το Δ. Σ. του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Σύρου-Τήνου-Μυκόνου, με ιδιαίτερο αίσθημα ευθύνης απέναντι στους μαθητές των δημόσιων Δημοτικών Σχολείων του νομού Κυκλάδων, καταγγέλλει την πολιτική ηγεσία του ΥΠΑΙΘ και την κυβέρνηση αναφορικά με την πολιτική που ακολουθεί στο θέμα της κάλυψης των τεράστιων κενών και ελλείψεων σε εκπαιδευτικό προσωπικό που παρατηρείται στα Δημόσια Σχολεία της χώρας και των Κυκλάδων τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα το σχολικό έτος 2014 – 2015.

Τη Δευτέρα 1/9 ξεκινάει και τυπικά η νέα σχολική χρονιά και είναι άγνωστο ακόμη πως θα καλυφθούν οι τεράστιες ελλείψεις και τα κενά σε εκπαιδευτικό προσωπικό, καθώς για ακόμη μια χρονιά η κυβέρνηση, υλοποιώντας την πολιτική της διάλυσης του κοινωνικού κράτους και της δημόσιας εκπαίδευσης, δεν πραγματοποίησε κανένα μόνιμο διορισμό εκπαιδευτικού, αφήνοντας ακάλυπτες χιλιάδες οργανικές θέσεις σε όλη την Ελλάδα. Πιο συγκεκριμένα, μόνο στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση τα τελευταία 4 χρόνια αποχώρησαν συνολικά, λόγω συνταξιοδότησης, 9.000 εκπαιδευτικοί και στη θέση τους έχουν διοριστεί μόνο 278, αναλογία 1/ 32. Κατά συνέπεια στο χώρο της εκπαίδευσης δεν τηρείται ούτε η αρχική μνημονιακή δέσμευση για μια πρόσληψη για κάθε πέντε αποχωρήσεις, ούτε η μεταγενέστερη του μεσοπρόθεσμου για μια πρόσληψη για κάθε δέκα αποχωρήσεις.

Αυτή τη δραματική κατάσταση προσπαθεί να διαχειριστεί επικοινωνιακά η λαλίστατη νέα ηγεσία του υπουργείου υποσχόμενη διορισμούς εκπαιδευτικών μέσα στα πλαίσια πάντα των μνημονιακών δεσμεύσεων της χώρας που έχουν οδηγήσει σε διάλυση τη δημόσια εκπαίδευση, ξεχνώντας παράλληλα πως αυτή η κυβέρνηση είναι που οδήγησε σε διαθεσιμότητα 2.000 εκπαιδευτικούς των τεχνικών ειδικοτήτων το περασμένο καλοκαίρι. Δεν αναφέρει επίσης το υπουργείο ότι έχουν δεσμευτεί ως κυβέρνηση για σταθερή μείωση της μισθολογικής δαπάνης στο δημόσιο και για εξωφρενικά πλεονάσματα για την αποπληρωμή του τοκογλυφικού χρέους τα δύο επόμενα χρόνια, δεσμεύσεις που οδηγούν σε νέες μειώσεις μισθών, κοινωνικών δαπανών αλλά και του συνολικού αριθμού των εργαζομένων στο δημόσιο. Τα κροκοδείλια δάκρυα για το δημόσιο σχολείο είναι το προπέτασμα καπνού για την υλοποίηση της αντιλαϊκής πολιτικής της συγκυβέρνησης.

Στην πράξη, η πολιτική με την οποία επιδιώκουν να καλύψουν τα κενά είναι οι συγχωνεύσεις -καταργήσεις σχολικών μονάδων, οι συμπτύξεις τμημάτων, ο αποκλεισμός των προνηπίων από την προσχολική εκπαίδευση, η διάλυση του εργασιακού ωραρίου των εκπαιδευτικών, η μετατροπή του ολοήμερου σχολείου σε πιλοτική δομή που θα χρηματοδοτείται μόνο διαμέσου του ΕΣΠΑ και η αύξηση της αναλογίας των μαθητών ανά εκπαιδευτικό. Θυμίζουμε ότι από τους 19.000 συμβασιούχους εκπαιδευτικούς που ανακοινώθηκαν ότι θα προσληφθούν για τη φετινή χρονιά σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, η συντριπτική τους πλειοψηφία (14.500) προέρχονται από το ΕΣΠΑ και αφορούν μόνο συγκεκριμένες θέσεις εργασίας – στην πρωτοβάθμια τις θέσεις υπευθύνου στο ολοήμερο σχολείο και την ειδική εκπαίδευση- με αποτέλεσμα να μην μπορούν να καλυφθούν όλες οι πραγματικές ανάγκες των σχολείων και να ελαστικοποιείται το ωράριο των εκπαιδευτικών, διαλύοντας στην πράξη το ολοήμερο σχολείο.

Επομένως όχι μόνο δεν προχωρούν σε προσλήψεις , αλλά έχουν μειώσει δραματικά και τον αριθμό των αναπληρωτών εκπαιδευτικών που προσλαμβάνονται από τον κρατικό προϋπολογισμό και μπορούν να καλύψουν στοιχειωδώς τις ανάγκες των σχολείων. Διατηρούν, παράλληλα, ομήρους χιλιάδες εκπαιδευτικούς που πάνω από 10 χρόνια περιπλανώνται σε κάθε μέρος της Ελλάδας χωρίς προοπτική μόνιμου διορισμού και με μισθούς εξαθλίωσης. Αυτούς τους εκπαιδευτικούς προσπαθεί η συγκυβέρνηση να ενοχοποιήσει για την άθλια κατάσταση του δημόσιου σχολείου, διαμέσου της αξιολόγησης, προχωρώντας όχι σε διορισμούς, αλλά σε απολύσεις εκπαιδευτικών. Η ίδια η ζωή, όμως, υποδεικνύει ότι τα σχολεία έχουν ανάγκη από δασκάλους, νηπιαγωγούς και καθηγητές και όχι αξιολογητές και σύγχρονους επιθεωρητές.

Για τις Κυκλάδες με την ολοκλήρωση των υπηρεσιακών μεταβολών του μόνιμου προσωπικού (μεταθέσεις – αποσπάσεις ) λείπουν 190 δάσκαλοι και 99 νηπιαγωγοί και αντίστοιχα μεγάλος αριθμός κενών καταγράφεται και στους εκπαιδευτικούς ειδικοτήτων. Η εικόνα είναι πολύ χειρότερη από την περσινή στο ίδιο χρονικό διάστημα (πριν την τοποθέτηση των αναπληρωτών), καθώς αυξήθηκε φέτος ο αριθμός των εκπαιδευτικών που μετακινήθηκε από το νομό. Είναι άγνωστο ακόμη πότε θα τοποθετηθούν οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί. Σε κάθε περίπτωση, αν την επόμενη εβδομάδα δεν έχει βγει η οριστική εγκύκλιος για τους αναπληρωτές του τακτικού προϋπολογισμού υπάρχει ο σοβαρός κίνδυνος σε πολλά νησιά των Κυκλάδων να μην γίνει ο αγιασμός, καθώς τα συγκεκριμένα σχολεία στελεχώνονται αποκλειστικά με αναπληρωτές. Επιπρόσθετα, στο βαθμό που ο αριθμός που θα τοποθετηθεί στην περιοχή των Κυκλάδων δε μπορέσει να καλύψει όλες τις ανάγκες, θα πρέπει να αναμένουμε το δεύτερο κύμα των αναπληρωτών μέσω ΕΣΠΑ, κάπου στα τέλη Σεπτέμβρη, στην καλύτερη περίπτωση και μόνο για τις θέσεις του ολοήμερου σχολείου. Κατά συνέπεια θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι το ολοήμερο σχολείο δε θα μπορέσει να λειτουργήσει από την αρχή της σχολικής χρονιάς, αρκετές ειδικότητες θα λείπουν, θα χαθούν πολλές ώρες μαθημάτων, αναγκαστικά θα συμπτυχθούν τμήματα, αυξάνοντας τον αριθμό των παιδιών ανά τμήμα, ενώ είναι σίγουρο ότι οι δομές της ειδικής αγωγής θα πρέπει να περιμένουν την έναρξη της σχολικής χρονιάς τον Οκτώβρη. Ήδη το υπουργείο συζητάει αλλαγές στο ωρολόγιο πρόγραμμα και μείωση των ωρών διδασκαλίας κάποιων μαθημάτων (!!) προκειμένου να εξοικονομήσει εκπαιδευτικούς που τοποθετούνται στο ολοήμερο σχολείο.

Το Δ.Σ του συλλόγου μας καλεί τους εργαζόμενους, τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς σε αγωνιστική εγρήγορση για την υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου και την ανατροπή της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής της συγκυβέρνησης. Η διάλυση του δημόσιου σχολείου, όπως και η διάλυση της υγείας, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τις αντίστοιχες ελλείψεις σε προσωπικό στο νοσοκομείο της Σύρου απαιτούν, όχι φιλανθρωπία και δηλώσεις καλής θέλησης, αλλά αγωνιστικό πανεργατικό μέτωπο και διακλαδικό συντονισμό των σωματείων και των συλλόγων για την υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών και των κοινωνικών δικαιωμάτων της εργαζόμενης πλειοψηφίας.

Διεκδικούμε :


Την άμεση κάλυψη όλων των πραγματικών κενών στην εκπαίδευση με μαζικούς μόνιμους διορισμούς εκπαιδευτικών και σύσταση οργανικών θέσεων για όλα τα διδακτικά αντικείμενα (οργανικές θέσεις ειδικοτήτων στα Δημοτικά σχολεία ΕΑΕΠ) χωρίς δεύτερες αναθέσεις στη διδασκαλία μαθημάτων,


Δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή,


Κάλυψη όλων των θέσεων εκπαιδευτικών υποστηρικτικών δομών με μόνιμους διορισμούς (ολοήμερα, τμήματα ένταξης, ειδικά σχολεία, θέσεις παράλληλης στήριξης κλπ.), μείωση του αριθμού των μαθητών στο τμήμα (15 νήπια ανά νηπιαγωγό, 20 μαθητές στο τμήμα στο Δημοτικό ανά δάσκαλο),


Κατάργηση του αντιεκπαιδευτικού νόμου 3840/2010 – Άνοιγμα των πινάκων προϋπηρεσίας των αναπληρωτών από 30/6/2010 - Μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους.

 Το Δ. Σ. του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Σύρου-Τήνου-Μυκόνου

Ο αρχιτέκτονας Δημήτρης Μανίκας «επιστρέφει» στη γενέθλια Σύρο

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ

Δεν θα γίνει τυχαία απόψε στην Ερμούπολη, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη, η παρουσίαση του βιβλίου «Δημήτρης Μανίκας. Αρχιτεκτονική 1968-2012» (εκδόσεις Καπόν). Ο Ελληνας αρχιτέκτονας, πολιτογραφημένος Βιεννέζος εδώ και πολλά χρόνια με την ιδιότητα του καθηγητή της Ανωτάτης Σχολής Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης, έχει ρίζες στη Σύρο.

Γεννημένος το 1938 στην Ερμούπολη, πέρασε εκεί τα παιδικά του χρόνια αλλά και το μεγαλύτερο μέρος της εφηβείας του. Στις 8 το βράδυ, ο δήμαρχος της πόλης, Γιάννης Δεκαβάλλας, θα τον υποδεχθεί μαζί με τον επιμελητή της έκδοσης, καθηγητή Ανδρέα Γιακουμακάτο, στο επιβλητικό κτίριο της Βιβλιοθήκης.

Αφορμή για τη σημερινή εκδήλωση, η κυκλοφορία στα ελληνικά της μονογραφίας του Δημήτρη Μανίκα που αρχικά είδε το φως της δημοσιότητας στη γερμανική γλώσσα. Η εγχώρια έκδοση, ένας καλαίσθητος τόμος 216 σελίδων στην καλή παράδοση του εκδοτικού οίκου Καπόν, συγκεντρώνει κατά κύριο λόγο τις «ελληνικές» μελέτες του Δημήτρη Μανίκα.

Αν θέλετε να δείτε υλοποιημένο έργο του Δημήτρη Μανίκα στην Ελλάδα η «νέα» πλατεία Συντάγματος του 2004 είναι ένα παράδειγμα κι αυτό... μισό: η βραβευμένη του μελέτη υλοποιήθηκε μόνο κατά το ήμισυ...
Στην Αυστρία ο Δημήτρης Μανίκας είναι ένα πολύ πιο αναγνωρίσιμο μέγεθος. Σημαντικά δημόσια κτίρια έχουν την υπογραφή του. Αναφέρουμε ενδεικτικά το Αστεροσκοπείο της Βιέννης (Wiener Urania), το Πολιτιστικό Κέντρο της αυστριακής πρωτεύουσας, την αναμόρφωση και την επέκταση του Ιστορικού Μουσείου. Λαμβάνοντας υπόψη την ιστορικότητα του χώρου και τις ιδιαιτερότητες του βιεννέζικου αστικού τοπίου, εξαντλεί κάθε δυνατότητα επεξεργασίας της μικρής κλίμακας και εφαρμόζει το προσωπικό του ιδίωμα μιας «ευκρινούς αυστηρότητας και διαύγειας». Σε κάθε περίπτωση, όπως σχολιάζει ο ίδιος, «για έναν αρχιτέκτονα μετρούν τα πραγματοποιημένα έργα και όχι οι μελέτες στα συρτάρια».

Η σχέση με την Ερμούπολη και τη Σύρο, πάντως, παραμένει ζωντανή μέσα στα χρόνια. Την καλλιέργησε ο ίδιος, απόδειξη της αγάπης και του ισχυρού δεσμού με τον γενέθλιο τόπο. Το 1994 ολοκλήρωσε μια κτιριολογική και πολεοδομική μελέτη με φοιτητές του από τη Βιέννη για το λιμάνι της Ερμούπολης, ενώ με δικές του πρωτοβουλίες διοργανώθηκαν στη Σύρο πολιτιστικές εκδηλώσεις: εκθέσεις, συναυλίες, σεμινάρια κ.ά. Το 2002 ο Δήμος της Ερμούπολης τον τίμησε με την ανακήρυξή του ως επίτιμου δημότη και το 2008 με την απονομή του Μεταλλίου της πόλεως.

Στην Ελλάδα έρχεται δύο φορές τον χρόνο, στην εκπνοή της καλοκαιρινής σεζόν και τον χειμώνα, μετά τις γιορτές. Αυτήν την εποχή, μεγάλο μέρος του χρόνου του καταναλώνεται στην οργάνωση του αρχείου του που έχει δωρίσει στο Μουσείο Μπενάκη. Ανησυχεί για τις επιπτώσεις της περαιτέρω ανάπτυξης της τουριστικής βιομηχανίας στις Κυκλάδες και πιστεύει ότι πρέπει να υπάρξει νομοθετική παρέμβαση για την αναχαίτιση των πανταχόθεν πιέσεων στο ευαίσθητο κυκλαδίτικο τοπίο.

Οσο για τους νέους αρχιτέκτονες, σ’ ένα περιβάλλον κάθετης πτώσης της κατασκευαστικής δραστηριότητας, τους καλεί να συμμετέχουν σε δημόσιους αλλά και ιδιωτικούς διαγωνισμούς: «Ισως είναι η μοναδική δυνατότητα επαγγελματικής δραστηριότητας σήμερα και στο μέλλον».

http://www.kathimerini.gr/781099/article/politismos/vivlio/o-arxitektonas-dhmhtrhs-manikas-epistrefei-sth-gene8lia-syro

Άποψη της Ερμούπολης και της Άνω Σύρου

Πρωτότυπος τίτλος

Syracuses [sic]

Χρονολογία έκδοσης 1839

Έκδοση MARCHEBEUS, –. Voyage de Paris à Constantinople par bateau à vapeur. Nouvel itinéraire orné d’une carte et de cinquante vues et vignettes sur acier…, Παρίσι, A. Bertrand, 1839.

 H εφαρμογή του ατμού στα μέσα μεταφοράς μετάλλαξε τους πλάνητες ταξιδιώτες, βαθμιαία, σε μετακινούμενους τουρίστες. H δυναμική αυτή μετατροπή πλέχει τη μεγαλόπρεπη είσοδο της πρώτης ατμοκίνητης θαλαμηγού στα ύδατα της Ανατολής (Απρίλιος-Aύγουστος 1833). Η πρώτη αυτή «κρουαζιέρα» με ατμόπλοιο προς την Ανατολή οργανώθηκε από τον αρχιτέκτονα Marchebeus και καταγράφηκε από τον ίδιο και τον Γάλλο γιατρό J. Giraudeau de St. Gervais (1802-1861), ο οποίος και το πρωτοδημοσίευσε στα 1835. Ο Marchebeus συμβουλεύτηκε και ημερολογιακές σημειώσεις άλλων επιβατών και μετά τον πρόλογο στην έκδοση παραθέτει τα ονόματά τους. Με τη θαλαμηγό «Φραγκίσκος Α΄» ταξίδευαν εξήντα διάσημες προσωπικότητες της εποχής, πρίγκιπες, καλλιτέχνες, λόγιοι, και διπλωμάτες από τη Βαυαρία, την Ισπανία, την Ουγγαρία, το Λονδίνο, το Εδιμβούργο, τη Βέρνη, το Παρίσι, το Αμβούργο, τη Στοκχόλμη, τη Φλωρεντία, όπως ο αδελφός του βασιλιά Όθωνα Μαξιμιλιανός, ο βαρόνος Seidlitz και η δούκισσα του Berry.

Το ταξίδι ξεκίνησε από τη Μασσαλία και μέσω Γένοβας, Λιβόρνο, Νάπολης, Μεσσήνης, Κατάνης και Ταορμίνας οι ευγενείς επιβάτες έφθασαν στις Συρακούσες. Ύστερα συνέχισαν στη Mάλτα και έφθασαν στην «όμορφη και γελαστή» Κέρκυρα στις 29 Απριλίου, για την οποία ο Marchebeus εκτός από τις ιστορικές πληροφορίες παραδίδει και σκηνές από τη σύγχρονη ζωή του νησιού (τοπικές ενδυμασίες, συνήθειες και ασχολίες των κατοίκων, η εξοχή κ.ά.).

Στη συνέχεια η θαλαμηγός κατευθύνθηκε προς την Πάτρα, απ’ όπου οι ταξιδιώτες επισκέφθηκαν τους Δελφούς, και τέλος έφτασε στη Zάκυνθο (για την οποία επίσης καταγράφει στοιχεία που αφορούν τον πληθυσμό, τις καλλιέργειες, την παραγωγή πίσσας, το λιμάνι, τους κατοίκους που μιλούν πολλές γλώσσες, το κάστρο κ.ά). Ακολούθως αποβιβάστηκαν στη δυτική ακτή της Ήλιδας και αφού επισκέφτηκαν την Oλυμπία συνέχισαν προς τον κόλπο του Nαυαρίνου, περιέπλευσαν τις νότιες ακτές της Πελοποννήσου και έφτασαν στο Nαύπλιο από όπου περιηγήθηκαν στο Άργος, στις Μυκήνες και στην Τίρυνθα. Με σταθμούς στην Ύδρα, στον Πόρο, στην Aίγινα και την Κόρινθο έφτασαν στις 22 Μαΐου, στην Aθήνα και περιπλέοντας, στις 28 Μαΐου το Σούνιο κατευθύνθηκαν στη Σμύρνη, όπου ο Marchebeus περιγράφει τα παζάρια, τα δημόσια λουτρά, το λιμάνι και την πόλη της Εφέσου. Αγκυροβόλησαν στη Μυτιλήνη, περιηγήθηκαν στην Άσσο, αναζήτησαν τα ομηρικά ίχνη στην Τροία, και από τον Ελλήσποντο κατέπλευσαν στις 8 Ιουνίου στην Κωνσταντινούπολη, όπου έμειναν σχεδόν είκοσι μέρες.

Στο ταξίδι της επιστροφής ξαναπέρασαν από τη Σμύρνη, έπλευσαν προς τη «φλεγόμενη πυραμίδα», τη Σύρο δηλαδή, όπου το θερμό θέρος εναρμονιζόταν με τις «θερμές» γιορταστικές βραδιές στο νησί. Η Τήνος, η Μύκονος, η Δήλος, η Νάξος, η Πάρος, η Αντίπαρος, η Μήλος είναι, πριν από τα Κύθηρα, οι αιγαιοπελαγίτικοι σταθμοί της κρουαζιέρας πριν αυτή καταλήξει στη Mάλτα, στις σικελικές πόλεις και στη Νάπολη με τα περίτρανα ρωμαϊκά ερείπια στη ευρύτερή της περιοχή.

Οι γενικοί όροι του ταξιδιού, οι τιμές, οι αξιόλογες τοποθεσίες σε όλη τη διαδρομή και ένας χάρτης του δρομολογίου κλείνουν το ταξίδι αυτό –προάγγελο για τις μελλοντικές προτιμήσεις επισκεψιμότητας των Δυτικοευρωπαίων–, που ωστόσο πέρασε απαρατήρητο από τους Έλληνες (και τον περιοδικό και ημερήσιο τύπο της εποχής).

Σύνταξη: Ιόλη Βιγγοπούλου
 http://el.travelogues.gr/collection.php?view=64

ΑΝΩ ΣΥΡΟΣ Γυναίκες που κουβαλούν νερό.

Πρωτότυπος τίτλος

Syra – Les porteuses d'eau.

Χρονολογία έκδοσης

1919

Έκδοση

BAUD-BOVY, Daniel, BOISSONNAS, Frédéric. Des Cyclades en Crète au gré du vent, Γενεύη, Boissonnas & Co, 1919.



 Aπό οικογένεια Ελβετών φωτογράφων, ο François Frédéric Boissonnas ή Fred (1858-1946), φανατικός πεζοπόρος, ξεκίνησε από τη Γενεύη με τον αχώριστο φίλο και συνοδό στα ταξίδια του, τον ελληνιστή Daniel Baud-Bovy, πρύτανη της Σχολής Καλών Τεχνών της Γενεύης.

Aπό το πρώτο τους ταξίδι, το 1903, και ως το 1920, φορτωμένοι με όλα τα στερεότυπα που είχαν καλλιεργηθεί στους ταξιδιώτες από τους προγενέστερους αιώνες, ταξίδεψαν και φωτογράφισαν παντού, από την Ήπειρο μέχρι την Πελοπόννησο και την Κρήτη, και από την Ιθάκη μέχρι τον Όλυμπο και το Άγιον Όρος. Σημειώνουμε ότι μαζί με τον D. Baud-Bovy και τον Έλληνα κυνηγό Χρήστο Κάκαλο κατέκτησαν για πρώτη φορά την κορυφή του Ολύμπου, τον Μύτικα, τον Αύγουστο του 1913.

Το φωτογραφικό εργαστήριο, που κληρονόμησε από τον πατέρα του, το διαχειρίστηκε μαζί με τον αδελφό του Edmond Victor Boissonnas, που ήταν χημικός. Δική τους επινόηση υπήρξε η ορθοχρωματική πλάκα, που έδινε βελτιωμένο φωτογραφικό αποτέλεσμα.

Ως φωτογράφος αναμετρήθηκε με το ελληνικό φως, το κάλλος και τη μνήμη, διακόνησε στον σκοπό αυτό πάνω από τριάντα χρόνια με ζήλο και ακάματη εργασία και παρέδωσε μία Eλλάδα δικιά του, που παρουσιάζει το παρελθόν, το δικό του παρόν και εγγράφεται στο μέλλον. Yπηρέτησε τη φωτογραφική τέχνη με τον δικό του ρηξικέλευθο τρόπο και πρόβαλλε τη χώρα με όλη τη διαφάνεια και τη μοναδικότητα που το φως την περιβάλλει. Xάρη στο πάθος, το ταλέντο και την ευαισθησία του οραματιστή Boissonnas, μια νέα ματιά –στα μνημεία, στους ανθρώπους, και στα τοπία– υπενθυμίζει την αρμονία που υπήρχε πάντα στον χώρο αυτό. Φως, τοπία, ιστορία και άνθρωπος συνενώνονται σε μια μοναδική αποτύπωση, που διδάσκει τον αλληλοσεβασμό, χαμένον πια μόλις έναν αιώνα αργότερα. Δωρική απλότητα κατέχει τις μορφές που στέκονται σαν να αποσπώνται από το λυρικό τοπίο, δωρική στιβαρότητα ντύνει τα μνημεία που παιγνιδίζουν στο κάθετο φως – όλα είναι λουσμένα με μια ιωνική λάμψη.

Tον συνεπήρε η ζωή της υπαίθρου, έζησε την εμπειρία αυτή ουσιαστικά αναζητώντας τις ρίζες του –καταγόταν από τη Νότια Γαλλία κοντά στον Pοδανό ποταμό, που αποικίστηκε στα αρχαία χρόνια από Έλληνες θαλασσοπόρους– και κληροδότησε επτά χιλιάδες λήψεις μόνο με ελληνικά θέματα. Παντρεύτηκε την Augusta Magnin και από τα εννέα παιδιά του τα τρία έγιναν φωτογράφοι. Eμείς σήμερα μπορούμε και αντικρίζουμε, εκτός από τον ελληνικό κόσμο, τη βαθιά πίστη, τον θαυμασμό και τη λατρεία που είχε αυτός ο ανεπανάληπτος συνδυασμός: φωτογράφος - καλλιτέχνης - φιλέλληνας, για ό,τι ελληνικό.

Σύνταξη: Ιόλη Βιγγοπούλου
 http://el.travelogues.gr/collection.php?view=139

Η Πηγή στην Άνω Σύρο

Χρονολογία έκδοσης

1867

Έκδοση

REY, Etienne. Voyage pittoresque en Grèce et dans le Levant fait en 1843-1844. Par E. Rey, peintre, & A. Chenavard, architecte, Professeurs à l'Ecole des Beaux-Arts de Lyon, membres de l'Academie des Sciences, Belles-Lettres Arts de ladite Ville, correspondants de plusieurs autres sociétés savantes, et Dalgabio, architecte. Journal de Voyage. Dessins et planches lithographiées par Etienne Rey, τ. Ι-ΙΙ, Λυόν, Louis Perrin, MDCCCLXVII [=1867].

Ο Γάλλος ζωγράφος Etienne Rey (1789-1867), από τους πρώτους καθηγητές της Σχολής Καλών Τεχνών στη Λυών και διευθυντής του Μουσείου και της Σχολής Σχεδίου στη Βιέννη, ήταν εξαιρετικός δάσκαλος, δημοσίευσε εγχειρίδιο για την τεχνική της εγκαυστικής και υπήρξε μέλος πολλών καλλιτεχνικών εταιρειών. Ταξίδεψε σε μεγάλη ηλικία στην Ανατολή, το 1843, συντροφιά με τον επίσης ζωγράφο και συνάδελφό του Α. Chenavard και τον αρχιτέκτονα J.M. Dalgabio. Ξεκίνησαν από τη Μασσαλία και μέσω Ιταλίας και Μάλτας περιηγήθηκαν για πέντε μήνες στην Ελλάδα, τη Μικρά Ασία και για μικρό χρονικό διάστημα στην Αίγυπτο.

Οι αποτυπώσεις του Rey με θέματα της Αθήνας, από την περίοδο του Όθωνα, και οι υπόλοιπες, κυρίως από την Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα, τη Σύρο, την Κωνσταντινούπολη, την Τρωάδα και την περιοχή της Σμύρνης, δημοσιεύτηκαν σχεδόν είκοσι χρόνια μετά το ταξίδι, γιατί ο Rey θέλησε να χαράξει ο ίδιος τις λιθογραφίες από τα πρωτότυπα σχέδιά του. Πέθανε πριν προλάβει να δει την έκδοση των έργων του. Τις εικόνες συνοδεύουν παρασελίδιες σημειώσεις, σαν ημερολόγιο, με πληροφορίες σχετικές με το ταξίδι. Τα επιχρωματισμένα χαρακτικά, με τις αποτυπώσεις των μνημείων κυρίως, μοιάζουν περισσότερο με υδατογραφίες αποδίδοντας τον χώρο σε μαλακό και ήρεμο φως.

Συντάκτης: Ιόλη Βιγγοπούλου
http://el.travelogues.gr/collection.php?view=252

Γυναίκα από τη Σύρο

CASTELLAN, Antoine-Laurent. Moeurs, usages, costumes des Othomans, et abrégé de leur histoire; par A. L. Castellan, auteur de Lettres sur la Morée et sur Constantinople, τ. VI, Παρίσι, Nepveu, 1812.

Ο Γάλλος αρχιτέκτονας, ζωγράφος και χαράκτης Antoine Laurent Castellan (1772-1838) σπούδασε τοπιογραφία στη Βαλανσιέν (Valenciennes), ταξίδεψε στην Ελβετία, την Ιταλία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία, απ’ όπου περιηγήθηκε, πολύ σύντομα, κυρίως τον νότιο ελλαδικό και νησιωτικό χώρο (Zάκυνθο, Kύθηρα, Mοριά, Ύδρα) αλλά και την Kωνσταντινούπολη και τον Eλλήσποντο. Την εποχή που η Γαλλία, στο πλαίσιο ευρέως διπλωματικού ανοίγματος προς την Oθωμανική Αυτοκρατορία, στα τέλη του 18ου αιώνα, επί Σελίμ Γ΄, οργάνωσε αποστολή στην οθωμανική πρωτεύουσα, για την επισκευή των πλοίων και την εκτέλεση λιμενικών έργων, ο Castellan συμμετείχε ως σχεδιαστής. Η αποστολή δεν πραγματοποίησε τους στόχους της (κοθόσον πόλεμος, επιδημία, πυρκαγιές και επανάσταση τους ανάγκασαν να φύγουν), ο Castellan ωστόσο δημοσίευσε τις εντυπώσεις του, υπό μορφή επιστολών, σε τρεις εκδόσεις με πάμπολλα χαρακτικά που βασίστηκαν σε δικά του σχέδια. Tο έργο του όμως, κατά ατυχή συγκυρία, κυκλοφόρησε την εποχή που ο Pouqueville σημείωνε, με τα δικά του έργα, τεράστια εκδοτική επιτυχία. Ο Castellan έγινε μέλος της Aκαδημίας Kαλών Tεχνών, όπου και αφιέρωσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Το έργο του “Moeurs, usages, costumes des Othomans” (1812) πήρε ιδιαίτερους επαίνους και από τον Λόρδο Βύρωνα.

Σύνταξη: Ιόλη Βιγγοπούλου
 http://el.travelogues.gr/item.php?view=54168

Με επιτυχία ολοκληρώθηκε το Φεστιβάλ Σερίφου 2014

Ολοκληρώθηκε το τρίτο Φεστιβάλ Σερίφου (27 Ιουλίου – 20 Αυγούστου 2014). Για τρίτη συνεχή χρονιά, το κοινό παρακολούθησε και χειροκρότησε συναυλίες και θεατρικούς μονολόγους στο κοίλο θέατρο της Κάτω Χώρας Σερίφου, με θέα το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου. 

Δεκατέσσερις βραδιές (δώδεκα συναυλίες και δύο θεατρικοί μονόλογοι), δύο εκθέσεις (η ομαδική εικαστική γραφιστική έκθεση της ΑΚΤΟ, οι γραφίστες της οποίας σχεδίασαν το επικοινωνιακό υλικό του Φεστιβάλ, και η έκθεση τοπιογραφίας, η δημιουργία της οποίας έχει προηγηθεί στις αρχές Ιουνίου (31/5 – 7/6/14) από ομάδα νεοεμπρεσιονιστών, αλλά και ερασιτέχνες ζωγράφους) και μια σειρά εργαστηρίων δημιουργικής γραφής με τη Βίκυ Θεοδωροπούλου πλαισίωσαν το 3ο Φεστιβάλ Σερίφου!

Περισσότεροι από 2.380 θεατές παρακολούθησαν τις συναυλίες και τις θεατρικές παραστάσεις. Το Φεστιβάλ Σερίφου κατάφερε και αυτή τη χρονιά να προσφέρει στους κατοίκους και τους επισκέπτες του νησιού ποικίλες πολιτιστικές εκδηλώσεις μέσα από διαφορετικές διαδρομές, να αναδείξει τον πολιτισμό του τόπου μας μέσα από το έργο σημαντικών ελλήνων δημιουργών, να συμβάλλει στην τουριστική ανάπτυξη του νησιού. Έπειτα από τον τρίτο χρόνο επιτυχίας του, το Φεστιβάλ τείνει να καθιερωθεί ως σημαντικό πολιτιστικό έργο για την ανάδειξη των Κυκλάδων

Αναλυτικότερα:

 Νίκος Ξυδάκης (Κυριακή 27/7)

Ατμοσφαιρική, γεμάτη συναίσθημα και συγκίνηση, ήταν η πρεμιέρα του 3ου Φεστιβάλ Σερίφου. Βραδιά μαγική, όπως την υποσχέθηκε ο καλλιτεχνικός του διευθυντής Ηλίας Λιούγκος. O οποίος, ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα του φίλου του Νίκου Ξυδάκη, τραγούδησε μαζί του την “Αρχή των τραγουδιών”, αλλά και το “Αγάπη πού ‘γινες δίκοπο μαχαίρι” του Μάνου Χατζιδάκη. Ακούστηκαν τραγούδια από όλο το φάσμα της δημιουργίας του Νίκου Ξυδάκη, παλιά και καινούργια: ο “Παντοκράτορας”, η “Άννα Καρένινα”, ο “Φιλομαθής Πτωχός”, η “Τρελλή κι Αδέσποτη”, το “Σου-Μι-Τζου”, τα “Συνεργεία”, το “Γρήγορα η ώρα πέρασε”. Eρωτικά, σαν την “Ωραία Κοιμωμένη” του Θοδωρή Γκώνη, θυμοσοφικά, σαν το “οι Μάγκες δεν υπάρχουν πια” του Μανώλη Ρασούλη, γλυκόπικρα σαν τον υπέροχο (ανέκδοτο) “Λίγο Χειμώνα” του Μιχάλη Γκανά, ή σπαρακτικά σαν τον “Αποχαιρετισμό” του Γεώργιου Βιζυηνού. 

Μια πολύ-πολύ καλή αρχή!

Βασίλης Παπακωνσταντίνου (Τρίτη 29/7) 

 “Καλή αντάμωση Σέριφος! Και να το συνεχίσετε το Φεστιβάλ! Είναι πράξη αντίστασης στο φασισμό της τηλεόρασης.” Μ’ αυτά τα λόγια έκλεισε τη βραδιά -και τι βραδιά!- ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Ο καλλιτέχνης του οποίου κάθε συναυλία είναι ένα εκρηκτικό πολιτιστικό γεγονός. Που πέρασε απ’ το θεατράκι της Σερίφου σαν χείμαρρος. (Τι χείμαρρος; Τυφώνας!) Με την κιθάρα του και δυο πληθωρικούς μουσικούς που ακούγονταν μπάντα ολόκληρη: Μαίρη Μπρόζη (βιολί) και Αντρέας Αποστόλου (πιάνο).

Τρίτος παγκόσμιος, Τσε Γκεβάρα, Σ’ ακολουθώ, Μαχαίρι, Θεσσαλονίκη, William George Allum, Στέλλα, Φοβάμαι, Σεμπάστιαν, Κι αν τα μάτια σου, Μπαγάσας, Venceremos, είναι μερικές μόνο από τις επιτυχίες του που τραγούδησε. Μαζί με άλλα όπως η Όμορφη πόλη, το Βρέχει στη φτωχογειτονιά, το Μάλιστα κύριε, το Όλα σε θυμίζουν.

Μαγική στιγμή, ένα: η συγκλονιστική ερμηνεία του στο Α ρε μαμά! του Σαρλ Αζναβούρ σε στίχους Οδυσσέα Ιωάννου.

Μαγική στιγμή, δύο: το “respect” στον φίλο και δάσκαλό του, τον θρυλικό ERIC BURDON, που βρέθηκε στο νησί μας και τίμησε το φεστιβάλ με την παρουσία του.

 Και η αληθινά μεγάλη στιγμή, αυτή που θα ‘χουν να θυμούνται όσοι είχαν τηντύχη να παραβρεθούν σ’ αυτή τη μοναδική συναυλία : η στιγμή που ο θρύλος της rock ανέβηκε στη σκηνή για να τραγουδήσουν μαζί το Don’ t let me be misunderstood και το The house of the rising sun.

Η επιλογή του Βασίλη για το κλείσιμο, μετά τα καθιερωμένα “Χαιρετίσματα”: Της Δικαιοσύνης Ήλιε, “του Ελύτη και του Μίκη, για να φύγουμε από εδώ περήφανα!”

Κωνσταντίνος Βήτα και Μανώλης Φάμελλος (Πέμπτη 31/7)

 Το πόσο πολύ ο κόσμος έχει αγκαλιάσει το Φεστιβάλ Σερίφου φάνηκε καθαρά την 3η βραδιά. Όπου παρά τις δύσκολες καιρικές συνθήκες (με το δυνατό νοτιά που έκανε τα ρούχα να νοτίζουν απ' την υγρασία και τους τυχερούς με τις ζακέτες να μακαρίζουν την προνοητικότητά τους) το θέατρο γέμισε με ανθρώπους κάθε ηλικίας που ήρθαν για ν' ακούσουν "Πάρτυ", "Νύχτα στη Γη", "Χαζό Παιδί", "Είναι ωραία να πέφτεις", "Η Ευτυχία είναι αυτό", "Ένα μεγάλο φωτεινό Καλοκαίρι" και τις άλλες επιτυχίες τους που από κοινού εκτέλεσαν ο Κωνσταντίνος Βήτα με το Μανώλη Φάμελλο πριν κλείσουν με μια πρωτότυπη διασκευή του "Κάθε βράδυ Λυπημένη" του Βασίλη Τσιτσάνη.

Μαρία Κουμπάνη (Παρασκευή 1/8)

 Αληθινή, γλυκύτατη, συγκινητική, είναι κάποιες από τις λέξεις που έρχονται στο μυαλό παρακολουθώντας τη Μαρία Κουμπάνη να κινείται στη σκηνή, ν’ αρθρώνει μία-μία τις λέξεις σαν ν’ αναζητά σ’ αυτές κάποιο βαθύτερο νόημα, να συνομιλεί με αόρατα πρόσωπα, να χαμογελά. Ολ’ αυτά στον τρυφερό, βαθιά ανθρώπινο μονόλογο της Αμάντας Μιχαλοπούλου “Βρες τον”, που ανέβηκε στο θέατρο Σερίφου στα πλαίσια της 4ης μέρας του φεστιβάλ. Η σκηνοθεσία του Κώστα Αριστόπουλου, εύρυθμη και διακριτική χωρίς προσπάθειες αχρείαστου εντυπωσιασμού.

Ηλίας Λιούγκος (Σάββατο 02/8)

 Όλα ήταν υπέροχα στο θέατρο Σερίφου! Η ειδυλλιακή βραδιά, τα τραγούδια του Μάνου και του Ηλία (αλλά και του Βασίλη Τσιτσάνη, του Ορφέα Περίδη, του Νίκου Ξυδάκη και των υπόλοιπων συνθετών που ακούστηκαν) οιεξαιρετικές ερμηνείες του Ηλία Λιούγκου και της Δέσποινας Στεφανίδου και, φυσικά, η μεγάλη έκπληξη της βραδιάς: ο πάτερ Δανιήλ που σκόρπισε συγκίνηση και καταχειροκροτήθηκε σε τρία αγαπημένα τραγούδια του Μάνου: "Τ' Αστέρι του Βορριά" (ντουέτο με τον Ηλία Λιούγκο), "Μια Παναγιά" και "Κάθε Κήπος Έχει" (ντουέτο).

Φεστιβάλ Σουραυλιού (Κυριακή 03/8)

 Ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Σύρου-Τήνου Δωρόθεος παραβρέθηκε στο φεστιβάλ Σερίφου 2014, στα πλαίσια του φεστιβάλ σουραυλιού. Η βραδιά ήταν αφιερωμένη στο νεαρό Κουρ Πριτ, ένα σπουδαίο ταλέντο, που επιστρέφει στη χώρα του Ινδία.

Μουσικό Εργαστήρι -παιδικό (Δευτέρα 04/8)

 Πολύ όμορφη -και ιδιαίτερα σημαντική- ήταν η έβδομη βραδιά του φεστιβάλ, κατά την οποία μαθητές και δάσκαλοι του μουσικού εργαστηριού του νησιού μας παρουσίασαν τη δουλειά τους μέσα από μια ξεχωριστή μουσικοθεατρική παράσταση.

Βαγγέλης Κορακάκης (Τετάρτη 06/8)

 "Εμείς δεν έχουμε τη σπουδαία τεχνολογία. Εκείνο που έχουμε εμείς, είναι ο λαϊκός μας πολιτισμός, που κάποιοι έχουν βαλθεί να τον πολεμάνε αλλά δεν θα τους περάσει." Μ' αυτά τα λόγια προλόγισε το συγκλονιστικό "Βουνό" του Λουκά Νταράλα ο Βαγγέλης Κορακάκης στην τρίτη του συμμετοχή σε ισάριθμα φεστιβάλ Σερίφου. Μια συναυλία στην οποία ξεκίνησε αγχωμένος ("γιατί θέλω να σας τιμήσω και να σας ευχαριστήσω για την αγάπη που πάντα μου δείχνετε") αλλά και με μεγάλο κέφι. Κέφι επειδή τραγουδούσε στο νησί του, εκεί που εμπνεύστηκε (όπως δεν παραλείπει ποτέ να τονίσει) τα περισσότερα τραγούδια του, τον τόπο της μάνας του στη μνήμη της οποίας αφιέρωσε και τη φετινή συναυλία; Επειδή τραγουδούσε μπροστά στους αγαπημένους του φίλους; Επειδή δίπλα του καθόταν ο Βασίλης, όχι πια το παλικαράκι που ακολουθεί τα βήματα του μπαμπά αλλά ένας φτασμένος πια, σπουδαίος καλλιτέχνης; Επειδή από την άλλη μεριά είχε την εξαιρετική Ανατολή Μαργιόλα που ήρθε απ' την Καβάλα για τη συναυλία, αλλά και τον κιθαρίστα του που βρέθηκε στο νησί και προστέθηκε τελευταία στιγμή στο σχήμα; Όποιοι κι αν ήταν οι λόγοι, τυχεροί είμαστε τελικά όλοι εμείς που παρακολουθήσαμε ένα από εκείνα τα live που θυμάσαι και σχολιάζεις για χρόνια. ("Λες για κείνη τη συναυλία του Βαγγέλη που οι φίλοι του ψαράδες ανέβασαν στη σκηνή μια ολόκληρη σύνθεση από απόχες, συρτές και ζωγραφιστά ψάρια;" "Ναι, εκείνη που όταν πήρε να τραγουδήσει τη "Σέριφο", η συγκίνηση δεν τον άφησε να την τελειώσει και τη συνέχισε ο Βασιλάκης. Και στο τέλος, όταν πήγε πια αργά κι έπρεπε να σταματήσει για λόγους κοινής ησυχίας, εκείνος έκλεισε τα μικρόφωνα και συνέχισε μισή ώρα ακόμα να παίζει για να τραγουδά ο κόσμος!")

Να 'σαι καλά Βαγγέλη, του χρόνου να σ' έχουμε πάλι κοντά μας. Στο Φεστιβάλ Σερίφου 2015!

Βασίλης Γισδάκης (Παρασκευή 08/8)

 Απ' όλα είχε η βραδιά του Βασίλη Γισδάκη, της Μικαέλλας Παπαχρυσάνθου και του Φώτη Κοκαβέση στο Φεστιβάλ. Παραδοσιακά, σαν "Το φεγγάρι κάνει κύκλο" , ρεμπέτικα, σαν την "Προσευχή του μάγκα" και "Στην Ελλάδα δεν μπορώ", μπαλάντες τρυφερές σαν το "Τι να θυμηθώ" του Ζούδιαρη και άγριες όπως "Το τρένο" των Τρυπών. Τραγούδια κλασσικά σαν το "Κάποτε θα 'ρθουν" του Μίκη και του Λευτέρη Παπαδόπουλου απ' τον "Ασυμβίβαστο" και άλλα εντελώς απρόβλεπτα, σαν τον "Γέρο-νέγρο Τζιμ" των Λοϊζου-Νεγρεπόντη ή το "Αλίμονο" της Λένας Πλάτωνος. Και, φυσικά, τραγούδια από την προσωπική δισκογραφία του Βασίλη Γισδάκη και πολύς-πολύς Μάνος, με τον κύκλο να κλείνει στο ανέκδοτο "Ταξίδι", με τους υπέροχους στίχους του Νίκου Γκάτσου και την μοναδική ερμηνεία του Βασίλη.

Παναγιώτης Μάργαρης – Ανδριάνα Μπάμπαλη (Κυριακή 10/8)

Τι απίθανο δίδυμο!

Εκείνος να ξεσηκώνει το θέατρο με τη δεξιοτεχνία του.

Εκείνη να το καθηλώνει με τις σαγηνευτικές ερμηνείες της.

Εκείνος "με τη μαγεία της κιθάρας" του.

Εκείνη με τη διαύγεια, την ακρίβεια και τη θέρμη της φωνής της.

Ο Παναγιώτης Μάργαρης και η Ανδριάνα Μπάμπαλη, κάτω απ' την Αυγουστιάτικη πανσέληνο. Με τραγούδια από την ελληνική και ξένη δισκογραφία. Με σόλο κιθαριστικές εκτελέσεις κλασσικών ροκ κομματιών. Με μια εκπληκτική διασκευή του "Τα Λόγια και τα Χρόνια" των Γ.Μαρκόπουλου-Μ.Ελευθερίου. 

Απλά υπέροχοι.

Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (Δευτέρα 11/8)

MADRE DOLOROSA -Ο ΕΡΩΤΑΣ (της Σόνιας Ζαχαράτου)

Και όμως! Υπάρχει κόσμος που αγαπά την αληθινή Τέχνη. Την Τέχνη που δεν "χαρίζεται", που δεν εκπίπτει. 

Και ποια καλύτερη απόδειξη μπορεί να υπάρξει για το ότι το Φεστιβάλ Σερίφου παραμένει προσηλωμένο στο ζητούμενο της ποιότητας και του πολιτισμού, από την εικόνα αυτού ακριβώς του κόσμου που με κομμένη ανάσα παρακολουθεί (όχι κάποιο ανέμελο θεατρικό δρώμενο, αλλά) δραματική θεατρική αφήγηση. 

Και ποια μεγαλύτερη προσωπική επιτυχία για μια σπουδαία ηθοποιό σαν την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, απ' το να καταφέρει να "περάσει" στο κοινό με τόσο άμεσο και καθηλωτικό τρόπο το ποιητικό, υπέροχο έργο της Σόνιας Ζαχαράτου, "Madre Dolorosa -Ο Έρωτας".

Ένα σπαρακτικό κείμενο για την τυραννία της μνήμης, για τον έρωτα, τη ματαίωση των προσδοκιών και τη μοναξιά. 

Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Καντιώτη, ατμοσφαιρική, με έμφαση στη θεατρικότητα και τη δημιουργική αντίστιξη μεταξύ θεατρικού και μουσικού λόγου.

Ο André Maia στο τραγούδι και τα φωνητικά, με τον Γιώργο Ταμιωλάκη στο τσέλο, "ύφαναν" το υποβλητικό ηχητικό ντεκόρ πίσω απ' τη μεγάλη πρωταγωνίστρια.

Μια συναρπαστική ερμηνεία. 

Μια αληθινά μαγική θεατρική βραδιά!

Ψαραντώνης (Τρίτη 12/8)

 Το θέατρο Σερίφου αποδείχτηκε πολύ μικρό για τον Ψαραντώνη. Άνθρωποι όλων των ηλικιών κατέκλυσαν τις εξέδρες, τα σκαλάκια, μέχρι και τις γύρω ταράτσες. Για τη μουσική του, για τη μοναδική φωνή του, για την ενέργεια και την αύρα του. Κι εκείνος, μ' αυτή τη μοναδική ευγένεια και γλυκύτητα που τον διακρίνει, επί δυόμιση ώρες τραγούδησε παραδοσιακά κρητικά τραγούδια, ριζίτικα, Χαϊνηδες και δικά του σαν την υπέροχη "Πετροπέρδικα", φώναξε, ψιθύρισε, αναστέναξε, φτάνοντας τη λύρα του στα όριά που αυτός καλύτερα από κάθε άλλον γνωρίζει. 

Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει να γίνει στον λαουτάρη Νεκτάριο Κοντογιάννη. Δεν είναι απλό πράγμα να παίζεις δίπλα στον Ψαραντώνη, ούτε εύκολο. Άξιος πραγματικά σε έργο δύσκολο και καθήκον βαρύ. Υπέροχοι και οι δύο.

Σόνια Θεοδωρίδου (Κυριακή 17/8)

 «Δρόμοι παλιοί», του Μίκη Θεοδωράκη και του Μανώλη Αναγνωστάκη, ήταν το τραγούδι που επέλεξε για το κλείσιμο της κανονικής διάρκειας της συναυλίας της η Σόνια Θεοδωρίδου. Κι όταν ο κόσμος, που τη συνόδευε τραγουδώντας και χτυπώντας παλαμάκια, σηκώθηκε όλος όρθιος για να την αποθεώσει ζητώντας εξακολουθητικά και επίμονα «κι άλλο», τότε άρχισαν τα biz. Από τη «Habanera» της Carmen του Bizet (το μόνο οπερετικό που τραγούδησε) ως τα «Παιδιά του Πειραιά» του Χατζιδάκη, στο οποίο -απογειωμένη και η ίδια- πέταξε τα παπούτσια της για να χορέψει συρτάκι (καταφέρνοντας στο ενδιάμεσο να προσθέτει επιδέξια τα χέρια της σ' εκείνα του εξαιρετικού Μάρκου Κώτσια στο πιάνο, για να παίζουν την εισαγωγή «à quatre mains»).

Την ανθολογία που παρουσίασαν, κάθε άλλο παρά συνηθισμένη θα τη χαρακτήριζες. Από τον Ζωρζ Μουστακί και τη «Méditerranée» του, σε παραδοσιακό της Κύπρου και από τη «Ρόζα-Ροζαλία» της Λένας Πλάτωνος σε στίχους Μαριανίνας Κριεζή, στο «Βράδυ» της ίδιας σε ποίηση Κώστα Καρυωτάκη. Απ' τη «Μικρή Ραλλού» του Μάνου και του Νίκου Γκάτσου, στο «Θα 'ταν 12 του Μάρτη» των Στ. Κουγιουμτζή και Μ. Μπουρμπούλη κι απ' την «Προδομένη Αγάπη» του Μίκη, στο «Άνθρωποι Μονάχοι» των Γ. Σπανού και Γ. Καλαμίτση. Εκεί όπου ράγισαν οι πέτρες με την ερμηνεία της, πριν ραγίσει η ίδια η φωνή της τραγουδώντας το θρήνο της μάνας στο «Για πού το 'βαλες Καρδιά μου» του Ορφέα Περίδη και της Νατάσσας Μεσσήνη.

Σπουδαία. Με μετρημένη χρήση της απαράμιλλης τεχνικής της εκεί όπου οι ερμηνευτικές απαιτήσεις το επέβαλαν. Μια αληθινή Μεγάλη Κυρία του Ελληνικού (και όχι μόνο) Τραγουδιού.

Χρήστος Θηβαίος (Τετάρτη 20/8)

Τα φώτα χαμηλώνουν. Η Βάσω (Δημητρίου) περνά το δοξάρι πάνω στις χορδές του παράξενου τσέλου της. Ο Χρήστος σκύβει πάνω στην κιθάρα. Η φωνή του, σταθερή στην αρχή, όχι τόσο σταθερή (λόγω συγκίνησης) στη συνέχεια, αρχίζει να ξετυλίγει το νήμα της σκοτεινής ιστορίας: «21 Αυγούστου 1916. Μεταλλωρύχοι, εργαζόμενοι στην εταιρεία του Αιμίλιου Γρώμαν, κατεβαίνουν σε απεργία διεκδικώντας ανθρώπινες συνθήκες εργασίας.» Υψώνει το χέρι για να δείξει προς τα δυτικά, εκεί που κάθε κάτοικος και κάθε επισκέπτης του νησιού γνωρίζει ότι βρίσκονται οι βουβές πλέον στοές των ορυχείων. «Στο Μέγα Λιβάδι.» Κι η ιστορία γίνεται τραγούδι. Η απεργία που πνίγεται στο αίμα. Ο ξεσηκωμός των Σεριφιωτών, ο ερχομός του στρατού. Οι ήρωες που «είναι πάντοτε όμορφοι και νέοι». Τραγούδια από τη νέα δουλειά του Χρήστου Θηβαίου για τα φοβερά γεγονότα της 21-8-1916, που συνέβησαν εδώ στη Σέριφο, δυο βήματα από τον τόπο της συναυλίας. Η συγκίνηση είναι γενική και απόλυτη.

Ύστερα, η Βάσω θα ξαναπιάσει την κιθάρα και μαζί με το Μάξιμο Δράκο στα πλήκτρα και τον Χάρη Χαραλάμπους στο μπάσο και τα ψηφιακά (δακτυλο)κρουστά θα ξαναπιάσουν τα γνωστά σε όλους τραγούδια του Χρήστου (αλλά και του Θάνου Μικρούτσικου, του Παύλου Σιδηρόπουλου, του Θανάση Παπακωνσταντίνου) για να μας γυρίσουν πίσω στο παρόν. 

Με μια ακόμα όμορφη έκπληξη. Τη στιγμή που ακούγονται οι πρώτες νότες απ' τη «Μικρή Πατρίδα» των Γ. Ανδρέου και Π. Καρασούλου και ο Χρήστος Θηβαίος καλεί τον πατέρα Δανιήλ για να το ερμηνεύσουν ντουέτο, το κατάμεστο θέατρο σείεται απ' το χειροκρότημα.

Κάπως έτσι κύλησαν δυόμιση ώρες χωρίς κανείς (και λιγότερο απ' όλους ο ίδιος ο Χρήστος) να το καταλάβει. Αλλά επειδή όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν, έφτασε κι αυτή η βραδιά στο τέλος της και μαζί της το Φεστιβάλ Σερίφου 2014. Το μόνο που απομένει; Να ανανεώσουμε όλοι το ραντεβού για του χρόνου. Στο Φεστιβάλ Σερίφου 2015!